20.4.17

Ιωάννινα, μια υπέροχη πόλη


Αν μένεις στα Ιωάννινα ή τουλάχιστον πέρασες εκεί τα φοιτητικά σου χρόνια, που σημαίνει επιπλέον ότι τα συνέδεσες και με αισθήματα ξενοιασιάς και ανεμελιάς, τότε σε θεωρώ τυχερό άνθρωπο. Τα Ιωάννινα εγώ τα ξέρω μόνο από τις επισκέψεις μου, οι οποίες περιορίζονται στη μία ή δύο φορές το χρόνο. Παρόλα αυτά, πολύ τα αγαπώ, και νιώθω ότι θα μπορούσα να μένω για πάντα εκεί.
Δεν ξέρω για σένα, αλλά το υγρό στοιχείο σε μία πόλη πάντα με τραβάει, και είμαι σίγουρη πως δεν είμαι η μόνη. Θάλασσα, ποτάμι, λίμνη, όλα αυτά κάνουν έναν προορισμό ακόμα πιο ελκυστικό. Από τα τρία αυτά δε, αυτό που μου ασκεί τη μεγαλύτερη γοητεία είναι οι λίμνες. Υποθέτω πως έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι λίμνες, ως πεπερασμένο και σχετικά σταθερό υγρό στοιχείο (δεν έχουν ούτε την κίνηση και τη ροή του ποταμού ούτε το άπειρο της θάλασσας), μου δημιουργούν ένα αίσθημα ασφάλειας, ηρεμίας και μονιμότητας. Τα ποτάμια περνούν και φεύγουν, έχουν ροή, κίνηση, οι δε θάλασσες είναι χωρίς όρια και κανόνες, κι εμένα αυτά τα στοιχεία δε μ' αρέσουν τις περισσότερες φορές. Είμαι πλάσμα της συνήθειας και της ρουτίνας (κοινώς είμαι μούχλα). Δε λέω, καλό είναι από καιρού εις καιρόν να ξεφεύγεις από τα συνηθισμένα και να βλέπεις και να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα, αλλά μάλλον εγώ τα θέλω σε μικρές δόσεις. Και γι' αυτό υπάρχουν τα ταξίδια! Σωστά; Σωστά.
Και, μετά από αυτήν την μικρή αυτο-ψυχανάλυση, θα σε μπάσω στο κυρίως: μετά από το πιο πρόσφατο ταξίδι μας στα Ιωάννινα, αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση ως ένα μίνι οδηγό, διότι αυτή τη φορά που πήγαμε, θαρρείς η πόλη αποφάσισε μετά από τόσες φορές να μας αποκαλύψει και ένα άλλο της πρόσωπο, που δεν το είχαμε γνωρίσει μέχρι τώρα. Δεν ξέρω πώς ακριβώς συνέβη αυτό, αλλά το δέχτηκα με αγάπη και ευγνωμοσύνη. Τώρα, μη νομίζεις ότι θα σου αποκαλύψω και τίποτις τρελό και παλαβό ή κάτι καινούριο και εξαιρετικά πρωτότυπο, στο διαδίκτυο είμαι σίγουρη πως θα βρεις πολύ πληρέστερους οδηγούς. Εγώ θα σου παραθέσω απλώς αυτά τα μέρη που επισκεφτήκαμε και μας άρεσαν πολύ.
Το πρώτο πράγμα που θα σου πω, βέβαια, και το οποίο κάνουμε πάντα στις εκδρομές, είναι να περπατάμε. Μιλάμε για πολύ περπάτημα, όμως. Έτσι νιώθεις, κατά τη γνώμη μου, μια πόλή: περπατώντας τους δρόμους της.
Λάβε, τέλος, υπόψη σου, ότι από αυτόν τον μίνι-οδηγό υπάρχει μία μεγάλη έλλειψη: λείπουν τα ζαχαροπλαστεία και εν γένει τα γλυκά, διότι είμαστε σε διατροφή που αποκλείει τη ζάχαρη εντελώς από τη ζωή μας, οπότε τα αποφύγαμε τεχνηέντως και με μεγάλη δυσκολία, δεδομένης της μεγάλης παράδοσης που έχει η πόλη στα γλυκά και κυρίως στα σιροπιαστά (ώρε μάνα)! Αλλά, παρόλα αυτά, δε νομίζω πως, αν πας, θα αντιμετωπίσεις και μεγάλο πρόβλημα στο να βρεις ωραίο γιαννιώτικο μπακλαβά, ας πούμε. Είναι παντού, και είναι πάντα μερακλίδικος κι ωραίος- δεν θα έχεις πρόβλημα, σου έχω εμπιστοσύνη.

Διαμονή
Μία μικρή βόλτα να κάνεις από το Trip Advisor, και θα σου βγάλει δεκάδες ξενοδοχεία στα Ιωάννινα, τα περισσότερα από τα οποία είναι αξιοπρεπέστατα, και κάποια από αυτά ξεχωρίζουν αμέσως. Η πόλη είναι προορισμός (ή στάση διερχόμενων) για όλο το χρόνο, και είναι επόμενο να συγκεντρώνει πολλά καταλύματα, για κάθε βαλάντιο.
Heritage Hotels-Hotel Kalari
Για τις δύο διανυκτερεύσεις μας, αυτή τη φορά επιλέξαμε το ξενοδοχείο Hotel Kalari, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο των Ιωαννίνων, σε έναν πολυσύχναστο και ζωντανό πεζόδρομο, τρία λεπτά με τα πόδια από τη λίμνη. Είναι ένα πολύ όμορφο κατάλυμα με παραδοσιακό, αλλά όχι βαρύ στυλ, με διακριτική πολυτέλεια, που όμως δε γίνεται αφιλόξενη και απρόσωπη, και με σημασία στη λεπτομέρεια. Η εξυπηρέτηση είναι άψογη, οι ιδιοκτήτες ευγενέστατοι και πρόθυμοι για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με το ξενοδοχείο και τη γύρω περιοχή, και τα δωμάτια καθαρά και ευρύχωρα.



Αυτό που κάνει κατά τη γνώμη μου το ξενοδοχείο να ξεχωρίζει, όμως, είναι η ατμόσφαιρά του, και το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές μικρές γωνιές στις οποίες μπορείς να καθίσεις για έναν καφέ ή ένα τσάι ή ένα κρασί από την ιδιόκτητη κάβα του. Η κλειστή στοά του με τη γυάλινη οροφή (το κτίριο ήταν παλιά, κατά το 16ο αιώνα, τουρκική αγορά) και το αίθριό του στον επάνω όροφο του δίνουν έξτρα χάρη και ομορφιά!

Φαγητό
Το φαγητό είναι ακόμα μία πτυχή των Ιωαννίνων την οποία εκτιμώ πολύ. Και είμαι αυστηρός κριτής, έχε υπόψη, δεδομένου ότι έχω συνηθίσει με τα φαγητάδικα της Θεσσαλονίκης, ε;
No Ties
Ήταν η δεύτερη φορά που επισκεφτήκαμε το καφέ-μπαρ-εστιατόριο No Ties, και ήταν το ίδιο ωραίο με την πρώτη. Την προηγούμενη φορά που πήγαμε ήταν Ιούνιος, και καθίσαμε στην όμορφη αυλή του με τα φερ φορζέ και τα γλαστράκια με τα λουλούδια, αλλά αυτή τη φορά (μέσα Απριλίου), που είχε λίγη ψύχρα και έβρεχε, καθίσαμε μέσα. Ο εσωτερικός χώρος του είναι κάτι ανάμεσα σε ροκάδικο και εστιατόριο, όσο κι αν φαίνεται παράξενο. Η κουζίνα είναι ανοιχτή, και ο φούρνος με τα ξύλα πρώτη μούρη στο καβούρι. Οι άνθρωποι είναι μερακλήδες, κι αυτό φαίνεται σε πολλά: από τα σερβίτσια (αγγλικές πορσελάνες με θέματα γαλλικής εξοχής, κρυστάλλινα βαριά ποτήρια, εμαγιέ μπωλ σαλάτας) μέχρι τα έπιπλα και τη μουσική, που ήταν όσο έπρεπε δυνατή για να δημιουργεί ατμόσφαιρα, και όσο έπρεπε χαμηλή για να συνομιλείς με άνεση με τον διπλανό σου. Εμείς καθίσαμε σε ψηλό τραπέζι με σκαμπό, δίπλα στο περβάζι του παράθυρου και κάτω από το ηχείο, και δε μας ενόχλησε ούτε η ένταση της μουσικής ούτε το γεγονός ότι καθόμασταν στο παράθυρο (ήταν πολύ ζεστά, δεν έμπαζε καθόλου, συγχαρητήρια στον κουφωματά)!
Τα ίδια τα φαγητά ήταν νόστιμα και καλοψημένα/καλομαγειρεμένα. Το ψωμί τους είναι φτιαγμένο από τους ίδιους και είναι πολύ νόστιμο, και το σερβίρουν με ένα ωραίο μίγμα ελαιόλαδου με αρωματικά. Υπέροχο! Τέλος, και τις δύο φορές που πήγαμε, μείναμε ευχαριστημένοι από το σέρβις: καλά εκπαιδευμένοι και ευγενικοί άνθρωποι.
Juice4u
To Juice4u είναι ένα juice bar (για την ακρίβεια είδαμε δύο στο κέντρο, και στο ίντερνετ είδα ότι υπάρχει και τρίτο, επίσης σε κεντρικό δρόμο) ήταν μία από τις καινούριες μας ανακαλύψεις στην πόλη. Σταματήσαμε σε αυτό της 28ης Οκτωβρίου (ένας από τους δρόμους με τα εμπορικά μαγαζιά της πόλης, κυρίως ρουχάδικα), και πήραμε από ένα χυμό λαχανικών. Δοκιμάσαμε το Hulk, ένα χυμό με σπανάκι, καρότο και μήλο, και το Alkaline, με καρότο, μήλο, αγγούρι και σέλερι. Ήταν και οι δύο υπέροχοι! Από ό,τι είδα, είχε και ανάμικτα ξηρά φρούτα σε σακουλάκι, μπάρες ενέργειας φτιαγμένες από τους ίδιους, φρουτοσαλάτες και γιαούρτια με φρούτα και δημητριακά.


Στο σάιτ τους αναφέρει ότι έχει και σούπες, αλλά δεν είδα στο μαγαζί, αλλιώς θα έπαιρνα σίγουρα. Ίσως έχουν μόνο το χειμώνα. Και τα δύο μαγαζιά που είδαμε ήταν για να πάρεις το χυμό σου στο χέρι και να τον απολαύσεις στο δρόμο, για να πάρεις δύναμη για τη βόλτα ή τη δουλειά σου. Είναι πολύ όμορφα διακοσμημένα με ξύλο και τα παιδιά στο σέρβις πολύ ευγενικά. Πήγαμε τρεις φορές κατά τη διάρκεια των τριών ημερών που ήμασταν εκεί, και θα ξαναπάμε σίγουρα στο επόμενο ταξίδι μας!
Ο Ζαγορίσιος
Αν ψάχνεις απεγνωσμένα ανάμεσα στα θυματικά (για τους τουρίστες-θύματα) εστιατόρια με τις ντεμέκ σαλάτες με το μπαλσάμικο και τις προκάτ φλοίδες παρμεζάνας, και με τα κρέατα αμφίβολης προέλευσης αλά κρεμ (που τα δένουν με αλεύρι), για να βρεις αυτό που λέμε "τίμιο φαγητό", τότε σταμάτα να ψάχνεις, γιατί αυτό θα το βρεις σίγουρα στον Ζαγορίσιο. Ο Ζαγορίσιος είναι μία κλασική ταβέρνα/ψησταριά της ελληνικής επαρχίας. Με παλιομοδίτικο ντεκόρ και το τζουκ μποξ με δημοτικά και λαϊκά τραγούδια σε μια γωνία ξεχασμένο. Μην γελιέσαι, όμως: το ντεκόρ μπορεί να είναι παλιομοδίτικο, αλλά είναι αυθεντικό, και το κυριότερο, είναι παστρικό (πού τη θυμήθηκα αυτή τη λέξη) και νοικοκυρεμένο, και αυτό φαίνεται από παντού (τα τζάμια, τα τραπεζομάντηλα, τα σερβίτσια, όλα λάμπουν και φυσικά και οι τουαλέτες- έχει μπει χέρι καλονοικοκυράς εδώ, γκαραντί)!


Θα τη βρεις στο χωριό Κουτσελιό, το οποίο απέχει περίπου 15 λεπτά με το αυτοκίνητο από τα Ιωάννινα. Γκούγκλαρέ το, και θα το βρεις στο χάρτη. Έχει, επίσης, και καλές οδηγίες και πινακίδες μέχρι εκεί. Το χωριό δε λέει τίποτα, ομολογουμένως: δεν έχει διατηρητέα, παραδοσιακά σπίτια-απ' όσο είδα στον κεντρικό του, τουλάχιστον-, δεν έχει θέα στη λίμνη ούτε είναι ψηλά στο βουνό. Από ό,τι κατάλαβα, η κύρια ατραξιόν του είναι αυτή η ταβέρνα, και δικαίως θα έλεγα. Η σπεσιαλιτέ για την οποία είναι γνωστή είναι το κατσίκι στη γάστρα, αλλά και τα υπόλοιπα που δοκιμάσαμε εμείς ήταν υπέροχα. Κρέατα καλής ποιότητας και καλομαγειρεμένα/καλοψημένα, αλλά και νόστιμες σαλάτες και ορεκτικά. Ειδική μνεία θα κάνω στα βραστά χόρτα (αντίδια, ίσως; δεν είμαι σίγουρη), τα οποία μας έκαναν μεγάλη εντύπωση και τα φάγαμε με μεγάλη όρεξη: ήταν βουτυράτα και απαλά στη γεύση, εξαιρετικά νόστιμα! Ίσως να έφταιγε το πολύ νόστιμο ελαιόλαδο με το οποίο ήταν περιλουσμένο, δεν ξέρω, πάντως εγώ δεν θυμάμαι να έφαγα ποτέ τόσο νόστιμα χόρτα.
Και, φυσικά, όταν λέμε τίμια ταβέρνα, το πακέτο περιλαμβάνει και τις τιμές, οι οποίες ήταν εξαιρετικά καλές, και ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Γενικώς, από αυτό το μαγαζί φεύγεις με το χαμόγελο στα χείλη!

Καφές
Τα Ιωάννινα, δεδομένου ότι συγκεντρώνουν πολύ φοιτητόκοσμο, έχουν αναπόφευκτα και πολλά καφέ, και για κάθε γούστο: για πιο μέινστριμ, αλλά και για πιο εναλλακτικούς τύπους. Έχει καφέ παραλιακά της λίμνης, μέσα στα στενάκια της παλιάς πόλης, αλλά και στη σύγχρονη αγορά. Δεν υπάρχει περίπτωση να πας και να μη βρεις κάτι που να σου αρέσει!
Σαλίγκαρος
Περπατάς στην οδό Ανεξαρτησίας, έναν δρόμο στην παλιά πόλη, πέντε λεπτά μακριά από τη λίμνη. Ο δρόμος ήταν η παλιά αγορά της πόλης, και ακόμα υπάρχουν εμπορικά καταστήματα σε αυτόν. Επιπλέον, περπατιέται πολύ ευχάριστα, διότι είναι γεμάτος παλιά κτίρια-αρκετά από αυτά ετοιμόρροπα ή/και εγκαταλελειμμένα, αλλά παρόλα αυτά γοητευτικά. Περπατάς, λοιπόν, και χαζεύεις τις βίντατζ επιγραφές στα μαγαζιά. Σε κάποια στιγμή πετυχαίνεις ένα στενάκι κάθετο, το οποίο δεν το παρατηρείς με την πρώτη (εμείς τουλάχιστον δεν το είδαμε εξαρχής, μάλλον γιατί λόγω καιρού δεν είχε τραπεζάκια αραδιασμένα). Τώρα, για να ακριβολογώ, δεν είναι ακριβώς στενάκι, είναι πεζόδρομος, και μάλιστα στρωμένος με όμορφα ασπρόμαυρα πλακάκια σαν σε σκακιέρα. Και για να ακριβολογώ ακόμα περισσότερο, η πινακίδα λέει ότι είναι στοά (κάποτε, προφανώς, γιατί τώρα δεν είναι σκεπασμένη): η Στοά Αλιέως. Στρίβεις στη "στοά" αυτή, και προχωράς. Εδώ, όπως και σε μερικά άλλα σημεία της πόλης, τα κτίρια είναι βαμμένα το καθένα με διαφορετικό χρώμα, τύφλα νά 'χει το Νότινγκ Χιλ και το Πορτομπέλο στα Λονδίνα, λέμε. Στο τελευταία κτίριο, λίγο πριν το τέλος του δρόμου, στα δεξιά, βρίσκεται ο Σαλίγκαρος. Ανεβαίνεις τα τέσσερα σκαλοπατάκια, ανοίγεις την πόρτα της εισόδου, και πλέον δε σε λένε όπως-σε-λένε, αλλά Αλίκη, διότι μόλις μπήκες στη χώρα των θαυμάτων.



Το μαγαζί είναι ψηλοτάβανο, με ένα μικρό πατάρι, και έχει διακόσμηση με αναπαλαιωμένα έπιπλα και βίντατζ στοιχεία. Σε έναν τοίχο ο προτζέκτορας προβάλλει ένα φιλμάκι με αίσθηση σουρεάλ, και στη μεγάλη μπάρα έχει δίσκους γεμάτους υπέροχα κάπκεϊκ και γλυκά. Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι με κάθισμα στο περβάζι του παράθυρου, και βλέπαμε τον παράξενο καιρό εκείνης της μέρας να συννεφιάζει, να βρέχει, και να είναι ηλιόλουστος εναλλάξ. Ήταν μία στιγμή serendipity αυτή, δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεσαι.


Το σέρβις ήταν ευγενέστατο, και ο ελληνικός καφές που παρήγγειλα εγώ έγινε στη χόβολη και σερβιρίστηκε με λουκουμάκι και (προφανώς χειροποίητα) μπισκοτάκια σοκολάτας. Η δε μουσική συμπλήρωνε ιδανικά το περιβάλλον (αμερικάνικα μπλουζ, φολκ και ροκ, εκείνη τη μέρα). Ο Σαλίγκαρος είναι ένα μαργαριταράκι που περιμένει να το ανακαλύψεις!
Κατά τα άλλα, περπάτημα και πάλι περπάτημα!
Τελικά, μου φαίνεται, στις πόλεις, όπως και στη ζωή, πρέπει καμιά φορά να φεύγεις από την πεπατημένη- δεν ξέρεις πού μπορεί να σε οδηγήσει μία στροφή εκεί που δεν συνήθισες να στρίβεις: μπορεί να βρεθείς σε αδιέξοδο (και, τί έγινε, σάμπως; θα γυρίσεις πίσω), αλλά μπορεί και να ανακαλύψεις ένα άλλο όμορφο πρόσωπο, που δεν το φανταζόσουν, λεπτομέρειες και μέρη που θα σε εκπλήξουν.
Να, ορίστε και μερικές φωτογραφίες από το οδοιπορικό στα Ιωάννινα, όπου φοράω τη φούστα μου τη Jenny, που είχα ξαναράψει και ξαναφορέσει πάλι στα Ιωάννινα, σε άλλο εμπριμέ, και το μαντουδάκι μου το ανοιξιάτικο, που είναι πέντε ετών και ακόμα δεν το έχω βαρεθεί!














♥ Πελαζί

2 σχόλια:

  1. Είδα και τις φωτογραφίες σου στο instagram ότι ήσουν εκεί και ζήλεψα! Είναι ο άντρας μου από εκεί και την αγαπάω πολύ αυτή την πόλη με τις υπέροχες ομορφιές της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα είναι πολύ αγαπήσιμη, πραγματικά!

      Διαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!