4.6.13

Μέντα


Η απόχρωση αυτή, σου λέει, της μέντας είναι πολύ στη μόδα αυτή τη σαιζόν. Καθόλου δε με νοιάζει εμένα αυτό (εντάξει, ίσως λίγο), απλώς όταν είδα ύφασμα με αυτό το χρώμα στον Ιχτιάρογλου, όρμηξα ευθύς αμέσως να το πάρω. Η ποιότητά του είναι τύπου Σανέλ (mais oui), είναι πολύ όμορφο και ελαφρύ, και πολύ χυτό.
Είπα να το ράψω γρήγορα, επειδή το είδος του υφάσματος δεν επιτρέπει να το φορέσεις μέσα στο καλοκαίρι, είναι ανοιξιάτικο. Άργησα λίγο, η αλήθεια είναι, αλλά ευτυχώς βοήθησε ο καιρός και μπόρεσα να το φορέσω, δύο βδομάδες τώρα.
Το πατρόν το οποίο χρησιμοποίησα είναι το Vogue V8232, κλασικό πλέον (για μένα), και χρησιμοποιημένο εδώ και εδώ, και σε ακόμα ένα φόρεμα, το οποίο ακόμα δεν σου έχω δείξει (με μπλε ρουά σαντούγκ και δαντέλα σαντιγύ,  δεν ξέρω πώς μου ξέφυγε και δεν σου το έδειξα- θα πάθεις πλάκα αν το δεις-λέμε τώρα). Δοκιμασμένα πράγματα, δηλαδή. Όπως πάντα. Τα πατρόν στα χέρια μου φτουράνε, τί να λέμε.
Το ρέλι στη φούστα του φορέματος είναι προσθήκη μετά από σύσταση του καλού μου (!), ο οποίος, αφού με είδε να το προβάρω, μου είπε "θα ήταν ωραίο, αν είχε και μία γραμμή (sic) μαύρη στο κάτω μέρος της φούστας" (μετάφραση: ...αν είχε ένα ρέλι στον ποδόγυρο). Είχε δίκιο. Και στο σημείο αυτό, θα ήθελα να σε προκαλέσω να παρατηρήσεις το περί ου ο λόγος ρέλι, το οποίο μέσα στα σκοτάδια στα οποία το διάλεξα μέσα από τα κουτιά μου με τα διάφορα, το είδα μαύρο, αλλά, αφού το έραψα και το είδα στο φως της ημέρας την επομένη, μου προέκυψε σκούρο μεν, μπλε δε. Δεν πειράζει. Αν δε βαρεθώ σε κάποια στιγμή,  θα το αλλάξω και θα βάλω ένα μαύρο (χμ... κάτι μου λέει ότι θα μείνει για πάντα, αλλά ποιός νοιάζεται; Πολλοί θα το δουν, λίγοι θα το καταλάβουν. Ελπίζω.).
Νά ΄το, λοιπόν, το φόρεμα, φωτογραφισμένο στις εξοχές και στους ωραίους κήπους: