26.12.12

Σαν τα χιόνια



Γιούχου. Είμαι κι εγώ εδώ, δεν πιστεύω να με ξέχασες. Χρόνια πολλά!
Ναι, ναι, το ξέρω, λίγο ξεχάστηκα, αλλά φταίει κατά πολύ και το γεγονός ότι τώρα το χειμώνα νυχτώνει πιο νωρίς, και δε μπορώ να φωτογραφίσω τα πονήματά μου. Τέλος πάντων.
Στο ψητό, λοιπόν: πριν από ένα χρόνο ακριβώς (πλάκα πλάκα), είχα ανεβάσει αυτό το παλτουδάκι, για το οποίο είχα αγοράσει ύφασμα, το είχα ράψει, αλλά δεν το είχα φοδράρει (η γνωστή πικρή ιστορία της φόδρας). Μέχρι να αποφασίσω να το ολοκληρώσω, πέρασε ο χειμώνας, ήρθε η άνοιξη, παλτό ακόμα γιοκ, αλλά έφτιαξα αυτό το μαντώ, το οποίο πολύ το φόρεσα, και γενικώς το φχαριστήθηκα. Ορμώμενη από την επιτυχία του μοντέλου, και παίρνοντας θάρρος, μάζεψα την υπομονή μου και τα κουράγια μου, και ανέσυρα από τη λήθη που το είχε καταπιεί το αφοδράριστο μαύρο μου παλτό. Και το φοδράρισα, με μία φόδρα ροζ, για να μην ξεχνάμε και την χαριτωμενιά μας εσωτερικώς (μπάτμαν απ' έξω, μπάρμπι από μέσα). Συνολικά, τώρα που το σκέφτομαι, το πατρόν αυτό το έφτιαξα τέσσερεις φορές (δύο για τα εξωτερικά ενδύματα, και άλλες δύο για τις φόδρες τους). Φτούρησε το πατρόν, δε λέω.
Για να μην τα πολυλογώ, που λες, δεν άντεξα, και αυτή τη φορά δεν παρέλειψα το μπροστινό φρουφρού του πατρόν, το οποίο έκανα από ένα ασπρόμαυρο σατέν. Το οποίο σατέν με τη σειρά του, το έχω ξαναχρησιμοποιήσει, στο μικρό μαύρο μου φόρεμα (εδώ), στις τσέπες και στο ρέλι του στριφώματος. Στις τσέπες το ξαναχρησιμοποίησα και στο παλτό. Οι γνωστές χαριτωμενιές, τί να πεις. Δε μπορώ να τις αποφύγω.
Με αυτή την ανάρτηση, που λες, θα αποχαιρετήσω το 2012, και θα ευχηθώ να έχουμε όλοι μία καλή χρονιά, με υγεία και τύχη!!!



*Ευχαριστώ πολύ την Έπη, τη φωτογράφο μου για σήμερα, που αψήφησε γενναία το κρύο και βγήκε μαζί μου έξω!