30.9.12

Θα σου ξηγηθώ φυστίκι

Στο γυρισμό για το σπίτι μου χθες, πέρασα από το Εν Καρπώ. Για σένα, που δεν το ξέρεις, το Εν Καρπώ είναι ένα μαγαζί με ξηρούς καρπούς, και όχι μόνο. Το πρώτο που άνοιξε ήταν στη Βασιλέως Ηρακλείου, δίπλα στα λουλουδάδικα-σίγουρα το έχει πάρει το μάτι σου, είναι εκεί καμιά εικοσαριά χρόνια. Θυμάμαι τη μαμά μου, όταν ήμουν μικρή, που απαραιτήτως Χριστούγεννα και Πάσχα έκανε τις προμήθειές της από αυτό το μαγαζί, και γέμιζε τις πιατέλες με φουντούκια, αμύγδαλα, φυστίκια, αποξηραμένα σύκα και δαμάσκηνα, και πάει λέγοντας (και τα τρώγαμε σε τρεις μέρες το πολύ).
Εμένα, λοιπόν, μ' αρέσει πολύ το περιβάλλον των καταστημάτων (έχει αρκετά πλέον στη Θεσσαλονίκη), η αισθητική τους και, κυρίως και προφανώς, τα φαγώσιμά τους! Εκεί βρίσκω από κάθε είδους ξηρό καρπό (ωμούς και ψημένους), αποξηραμένα φρούτα, και όχι μόνο (τα κλασικά, όπως ανανάς, ροδάκινο, βερύκοκο, κεράσι, αλλά και φράουλα, τζίντζερ, γκρέιπ φρούτ, αλόε βέρα(!), και δε συμμαζεύεται), μέχρι σοκολατάκια, κουλουράκια και κουφέτα, και μίγματα για πρωινό (ξηροί καρποί, δημητριακά και αποξηραμένα φρούτα σε διάφορους συνδυασμούς, που με το γάλα ή το γιαούρτι είναι τέλεια), αλλά και σοκολάτα, ζαχαρόπαστα και καραμέλες. Μα τα πιο αγαπημένα μου από όλα είναι τα παραδοσιακά τοπικά προϊόντα από κάθε γωνιά της Ελλάδας: παστέλια, καρυδόμελα, συκομαϊδες, μαντολάτα, λουκούμια, χαλβαδόπιτες, γλυκά του κουταλιού, μέλι, αλλά και όσπρια. Τέλεια!
Έφυγα, που λες, με μία μεγάλη σακούλα πράγματα (πήρα ένα ιαπωνικό, έτσι το λένε, κοκτέιλ ξηρών καρπών σκέτη κόλαση, ζαχαρωμένα μήλα με κανέλα θεϊκά, το αγαπημένο μου μιγμα ξηρών καρπών και κόκκινων φρούτων, και ένα παστέλι με καρύδι και μέλι). Και τώρα προσπαθώ να επιδείξω εγκράτεια και να μην τα φάω όλα απόψε. Να μην κάνω, δηλαδή, σαν την κοπελιά στο βίντεο:





* Όπως πάντα, όλα τα παραπάνω είναι προσωπική μου άποψη, και δε με πλήρωσε κανένας για να τα πω. Μόνη μου τα σκέφτηκα, μόνη μου τα έγραψα (και μόνη μου θα τα φάω, μπουχαχά)!

26.9.12

Μου άλλαξα τα φώτα


Σεπτέμβρης, μήνας του σπιτιού-επεισόδιο τρίτο.
Έχω εδώ και καμιά δεκαπενταριά χρόνια (άουτς) ένα φωτιστικό δαπέδου, από αυτά με το καπέλο. Δε λέω, κλασικό στυλ, αλλά το βαρέθηκα, βρε παιδί. Έτσι, στα πλαίσια του πνεύματος ανακύκλωσης και ανανέωσης που με κατατρέχει αυτόν τον καιρό (αλλιώς αυτό λέγεται τρώγομαι με τα ρούχα μου: γυρίζω γύρω γύρω στο σπίτι, και κοιτάω τα πάντα με μάτι επικριτικό-τί να το κάνω αυτό; πώς να το αλλάξω; πού να το μετακινήσω;), είπα να αλλάξω το καπέλο του, διότι αυτό που έχει είναι ένα αδιάφορο μπεζ. Δες αν δε με πιστεύεις:


Το πρώτο πράγμα που έκανα, χωρίς ακόμα να ξέρω τί ακριβώς θα κάνω, ήταν να πάρω το σωρό από κομμένα σε σχήμα κύκλου υφάσματα που σε κάποια στιγμή μου είχαν περισσέψει, και για άγνωστο ακόμα λόγο, τα είχα κόψει σ' αυτό το σχήμα. Παίζοντας μαζί τους πριν μέρες, και διπλώνοντάς τα από δω και από κει, μου ήρθε η έμπνευση να φτιάξω μία γιρλάντα από λουλούδια. Δες πώς:


1. Κόβεις σε κύκλους το ύφασμα που σου περίσσεψε (ό,τι διαμέτρου θέλεις, ανάλογα με το πόσο μεγάλα θέλεις να είναι τα λουλούδια σου). Οι δικοί μου κύκλοι είχαν διάμετρο περίπου εφτά εκατοστών (χρησιμοποίησα για οδηγό ένα κηροπήγιο ρεσό που είχα). Δεν είναι ανάγκη να είσαι απόλυτα ακριβής.
2. Διπλώνεις στη μέση, και μετά σε τέταρτα τα λουλούδια. Σε αυτό το στάδιο, καλύτερα είναι να διπλώσεις ασύμμετρα τους κύκλους, για να είναι πιο ογκώδη και αφράτα.
3. Με βελόνα και κλωστή πιάνεις το πρώτο λουλούδι, και το στερεώνεις με ένα κόμπο για να μείνει διπλωμένο στη θέση του. Χωρίς να κόψεις την κλωστή, περνάς στο επόμενο λουλούδι. Συνεχίζεις. Και συνεχίζεις. Μέχρι η γιρλάντα σου να φτάσει στο επιθυμητό μήκος. Όμως, σε προειδοποιώ: αν δεν έχεις αρκετή υπομονή, μην το ξεκινήσεις. Το πράγμα θέλει γερά νεύρα.
Αφού έγινε η γιρλάντα μου, θα μπορούσα να την κολλήσω με κόλλα στο καπέλο του φωτιστικού, αφού είναι πλαστικό και θα καθότανε μια χαρά. Αλλά δεν ήθελα να κάνω κάτι μόνιμο, και μετά να το μετανιώσω. Άσε που ήθελα να πλένεται κιόλας. Αυτά τα λουλουδάκια σε λίγο καιρό θα γεμίσουν σκόνη και θα μαυρίσουν. Μπλιαξ. Να τί έκανα, λοιπόν:


1. Για να φτιάξω ένα "πατρόν" του καπέλου, πήρα μία κόλλα χαρτί που είχα κρατήσει από το αμπαλάζ ενός δώρου. Το τύλιξα πάνω στο καπέλο, και το στερέωσα με σελοτέιπ.
2. Έκοψα τα περισσεύματα πάνω και κάτω.
3. Έτοιμο.


Έπειτα,
1. Με βάση το πατρόν (άφησα και περιθώριο ραφής στις άκρες της ένωσης), έκοψα το ύφασμα που διάλεξα για βάση (λινό που είχε περισσέψει από ένα φόρεμα του καλοκαιριού), και έραψα στην ένωση.
2. Έραψα γύρω γύρω ζιγκ ζαγκ, για να μην ξεφτίσει το ύφασμα. Και ξεκίνησα να ράβω τη γιρλάντα με το χέρι(!). Το αρχικό σχέδιο ήταν να ράψω εδώ κι εκεί τα λουλούδια, και όχι όλα. Αλλά στην εφαρμογή του δεν έκατσε, οπότε τα στερέωσα ένα ένα ράβοντάς τα στο λινό καπέλο. Έκανα δύο σειρές κάτω, και μία πάνω (δεν μου έμεινε υπομονή για άλλες, αν και θα ήθελα να το καλύψω όλο με λουλούδια).
3. Έγινε σα φουστανάκι μικροσκοπικό. Χαριτωμένο, ε;
Το φόρεσα κι εγώ στο παλιό μου φωτιστικό, και επιτέλους είδα φως!



13.9.12

Ήταν κάποτε ένας άδειος τοίχος



ΟΚ. Λοιπόν. Επιχείρηση "Σεπτέμβρης μήνας του σπιτιού" - επεισόδιο δεύτερο: εδώ και χρόνια ένας τοίχος του καθιστικού ήταν εντελώς άδειος. Επειδή δεν έβρισκα κάτι αρκετά καλό, επειδή δεν μπορούσα να αποφασίσω το στυλ, για πολλούς λόγους, τέλος πάντων, αλλά κυρίως επειδή φοβόμουν να καρφώσω καρφί μήπως και το μετάνιωνα αργότερα. Αλλά, μια μέρα βρήκα τα αυτοκόλλητα πλαστελίνης, και όλα άλλαξαν (για διαφήμιση είμαι)! Είμαι σίγουρη ότι τα ξέρεις: μοιάζουν πολύ με πλαστελίνη, πλάθονται όπως αυτή για να μαλακώσουν λιγάκι, και μετά κολλούν στον τοίχο, κρατώντας αυτά που πρέπει (προσοχή στις οδηγίες, έχουν όριο βάρους), και ξεκολλάνε όταν βαρεθείς να βλέπεις τον ίδιο τοίχο, οπότε και ξαναρχίζεις από την αρχή (εγώ πήρα της UHU). Καλό, ε;
Λοιπόν, πού ήμασταν; Α, ναι, στον άδειο τοίχο. Πήρα, που λες, σε πρώτη φάση, δύο δυάδες μαύρες κορνίζες από το ΙΚΕΑ (πάμφθηνες ήταν, δύο ευρώ το ζευγάρι), και μία άσπρη που είχα, και έβαλα μέσα τους παλιές καρτ ποστάλ από τη συλλογή της μαμάς μου. Ανέσυρα και τον καθρέφτη που είχα καταχωνιάσει κάπου (δεκαπέντε χρόνων είναι αυτός ο καθρέφτης), τα ανακάτεψα κατά πώς μου άρεσε, και τα κόλλησα με την "πλαστελίνη" στον τοίχο. Πανεύκολο.
Μετά, επειδή δεν γέμισε όλος ο τοίχος, και δεν ήθελα να αγοράσω κι άλλες κορνίζες, σκέφτηκα αυτό το tutorial από το πολύ όμορφο blog Thrifty and Chic (πόσο θα ήθελα να μπορούσα να φτιάχνω ό,τι κι αυτή τη τύπισσα), και είπα να το δοκιμάσω, μιας που φαινόταν εύκολο και γρήγορο. Και ήταν. Και επιπρόσθετα, φθηνό. Χρειάστηκα μόνο καμιά δεκαριά κόλλες Α4, και λίγη UHU στικ. Σε δέκα λεπτά έφτιαξα τρία μεγάλα λουλούδια, και τα κόλλησα πάλι μ' αυτή την ειδική πλαστελίνη.
Κι ας χαλάσουν σε μερικές βδομάδες, δεν πειράζει. Μπορώ πάντα να φτιάξω κι άλλα.





10.9.12

Σεπτέμβρης, ο μήνας του σπιτιού


Ρακοσυλλέκτης: αυτό είναι το μεσαίο μου όνομα (αμερικανιά, το ξέρω). Αντιμετωπίζω πρόβλημα όταν πρόκειται να αποχωριστώ κάτι. Μερικές φορές σκέφτομαι πόσες φορές μπαίνω στο σπίτι με κάτι στα χέρια, σε αντίθεση με τις φορές που βγαίνω κρατώντας κάτι. Πόσα πράγματα χωράει πια ένα σπίτι; Το ισοζύγιο μάζας, φευ, είναι πάντα θετικό, στην περίπτωσή μου (ήτοι, μπαίνουν στο σπίτι περισσότερα από όσα βγαίνουν).
Πριν από τέσσερα χρόνια περίπου είχα διαβάσει ένα πολύ ενδιαφέρον μικρό βιβλίο, το Clear Your Clutter with Feng Shui της Karen Kingston. Αυτή η τύπισσα λοιπόν, σου λέει πως το να μαζεύεις και να μαζεύεις και να μαζεύεις (και να μαζεύεις), σου δημιουργεί ένα βάρος όχι μόνο φυσικό, δηλαδή όχι μόνο παραπάνω κιλά μέσα στην οικία σου, αλλά και ψυχικό/πνευματικό/οτιδήποτε. Τα κρυμμένα για χρόνια, ας πούμε, πράγματα στην ντουλάπα σου, που έχεις να τα δεις ούτε κι εσύ θυμάσαι από πότε, και τα οποία έχεις ξεχάσει ότι υπήρξαν κάποτε, σου λέει, είναι κρυμμένα πράγματα μέσα σου, ατακτοποίητες και ξεχασμένες υποθέσεις σου, που καταλαμβάνουν χώρο τζάμπα και βερεσέ, εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει γαλήνη και ηρεμία (μέσα σου). Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων, το 'πιάνεις το νόημα.
Από τότε, κατά καιρούς, με πιάνει και πετάω πράγματα, χαρίζω, ανακυκλώνω, συμμαζεύω, οργανώνω και τακτοποιώ τα έξω μου, μπας και τακτοποιηθούν και τα μέσα μου λιγάκι. Ο Σεπτέμβριος είναι ένας καλός μήνας για να γίνει αυτό. Συμμαζέψου, λέω! Ναι, ναι, σε σένα απευθύνομαι, τη σουρτούκα, που δεν έβαλες πόδι μέσα στο σπίτι όλο το καλοκαίρι. Καιρός για σπίτι!
Τώρα. Γιατί σ' τα λέω όλα αυτά: Επειδή προχθές, που ήμουν με τη φίλη μου την Κική και γυρνούσαμε σπίτια μας, τράκαρα πάνω σε μία εκκαθάριση: κάποιος έκανε, προφανώς, αυτό που έλεγα πιο πάνω: πέταξε. Κι εγώ έκανα ακριβώς το αντίθετο: μάζεψα. Σε μία άκρη του πεζοδρομίου, δίπλα από τα σκουπίδια, έστεκαν σωροί επίπλων από κάποιο νοικοκυριό του κάποτε, που πήγαιναν για να γίνουν του ποτέ. Αλλά, δύο από αυτές τις καρέκλες, στάθηκαν τυχερές, και δεν οδηγήθηκαν ποιός-ξέρει-που. Τις τσίμπησα εγώ! Τσουπ, ένα έτσι (χραπ) έκανα, και τις τσάκωσα.
Πρόκειται για δύο καρέκλες καφενείου, από αυτές που είχε και ο παππούς μου στο δικό του καφενείο, όταν ήμουνα παιδούλα. Αχ, τις είδα και θυμήθηκα πώς -μανιωδώς- γυρνούσα το κουτάλι στο μπρίκι με τον ελληνικό καφέ πάνω στο πετρογκάζι, για να γίνει καλύτερος(;), είδα σε φλασιά υποβρύχιο βανίλια μέσα σε παγωμένο νερό, και εκείνα τα ποτήρια του καφενείου τα χαμηλά με τις πτυχώσεις.
Οι ίδιες οι καρέκλες, τώρα, είναι φθαρμένες όσο πρέπει για να έχουν χαρακτήρα, και ταυτόχρονα καλοδιατηρημένες και γερές για να διατηρούν και τη χρηστική τους αξία. Τις καθάρισα καλά καλά, και τις γυάλισα κιόλας με κερί για ξύλο. Δεν ήθελα να τις βάψω αυτά τα μοντέρνα ασπρουλά (που κατά τα άλλα, πολύ μου αρέσουν) και να γίνουν κάντρι σικ/φρεντς κάντρι/σάμπυ σικ (πόσα ξέρω), αλλά ήθελα να κρατήσουν αυτό το γκρικ σικ τους, του περασμένου αιώνα. Για δες, δεν είναι τέλειες, στολισμένες και αγαπήσιμες;


Με τούτα και με κείνα, λοιπόν, και αφού αυτό το ευτυχές γεγονός των καρεκλών συνέπεσε με την αρχή του μήνα, αποφάσισα να ανακηρύξω τον Σεπτέμβριο (έστω, με μία καθυστέρηση, τις τρεις βδομάδες του που απέμειναν) -τα-ρα!-
 "Μήνα του Σπιτιού και της Διακόσμησης"!!! (κλαπ-κλαπ-κλαπ).
Σκέφτηκα να αλλάξω λίγο το σπίτι, να το ομορφύνω. Δηλαδή, να περιστρέψω τα έπιπλα του Μανωλιού και να τα βάλω αλλιώς, να κρεμάσω κανά δυο φωτογραφίες που στέκονται παραπονεμένες στα κουτιά για να στολιστούν οι άδειοι τοίχοι, να ράψω τίποτις μαξιλαράκια με περισσευούμενα υφάσματα, να βάψω τον καθρέφτη, τέτοια, ντι-αϊ-γουάι και νόου μπατζετ τζιριτζάντζουλα, καθώς και να εφαρμόσω όσο μπορώ τα παραπάνω φενγκ-σουϊκά και ξεφορτωτικά. Ξέρεις εσύ.
Καλά δεν έκανα; Ποιά είναι μαζί μου; Να βλέπω χέρια (και λινκ με φωτογραφίες), λέμε!
Εγώ έχω ήδη αρχίσει να φτιάχνω λίστα, πάντως.
 ♥

6.9.12

Fifties sundress

Το λινό είναι ένα ύφασμα που το σιχαινόμουν πάντα. Πραγματικά, δε νομίζω ότι έχω χειρότερο από τα λινά φορέματα ή τα παντελόνια του καλοκαιριού, που είναι φτιαγμένα από αυτό το ύφασμα. Ξέρεις ποιά λεω: Αυτά που είναι κατατσαλακωμένα, φαρδουλά (και καλά άνετα), και σακουλιασμένα. Μπρ.
Όμως. όλα αυτά άλλαξαν, μία ωραία πρωία. Δεν είχα ποτέ πλησιάσει τα ράφια με τα λινά υφάσματα στον Ιχτιάρογλου, διότι εκ των προτέρων ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μου αρέσει κάτι. Ο θεός των υφασμάτων (εχμ, ποιητική αδεία), όμως, γελούσε μαζί μου κρυφά. Και τοποθέτησε σε μία άκρη ένα λινό ύφασμα, και δη εμπριμέ (ποιός, εγώ), για να το δω και να το ερωτευτώ. Αμέσως ήξερα ότι θα το χρησιμοποιούσα για ένα φόρεμα τύπου δεκαετίας '50, με ωραίο τοπ και σουρωτή φούστα. Το ύφασμα είναι μάλλον vintage (θα ήθελα τόσο να ήταν, που δεν ρώτησα για να μάθω αν ήταν παλιό ύφασμα από τις αποθήκες ή από τα καινούρια-παρόλα αυτά, έχει σίγουρα ένα ρετρό ύφος), και φωνάζει καλοκαίρι.  Το καλύτερο είναι ότι ήταν σε τιμή τέτοια (πέντε γιούρος), που νομίζω ότι έπιασα κότσο την Εύη (Εύη, ναι, σε έπιασα κότσο). Πήρα τέσσερα μέτρα να βρίσκονται.
Χρησιμοποίησα την εγγυημένη λύση του Vogue V8232 για το πάνω μέρος, και για τη φούστα επέλεξα την εύκολη λύση των δύο ορθογωνίων που σούρωσα, όπως επιτάσσει η μόδα των fifties και ναι, γιατί να το κρύψω άλλωστε, η τεμπελιά μου. Να' μαι λοιπόν, στολισμένη και έτοιμη για στροφές και rock 'n' roll (κόψε κάτι):









Υ.Γ.: Τα λινά παντελόνια, φούστες, κλπ, του συρμού, τα σιχαίνομαι ακόμα. Μόνο τα δικά μου λινά αγαπώ! ;)

1.9.12

Λιλά





Η αλήθεια είναι ότι αυτό το φόρεμα ξεκίνησε με πολύ φιλόδοξες προοπτικές, αλλά κατέληξε λίγο πιο ζαχαρωτό από ό,τι το ήθελα. Πολύ λιλά, βρε παιδί μου. Και τί ήθελα και του έβαλα και τον φιόγκο από πάνω; Χρησιμοποίησα κάτι υφάσματα πουκαμίσων, όπως πάντα, ριγέ για το πάνω μέρος, και μονόχρωμο για τη φούστα. Το πάνω μέρος του ήθελε, όπως σχεδόν πάντα, λίγο να μετακινήσω την οριζοντια πένσα, αλλά βαριόμουν να το κάνω και αυτό στο πατρόν (ήδη του έκανα κάποιες μετατροπές μακραίνοντας και στενεύοντάς το), το οποίο είναι από το Knee length dress with pockets, που έχω χρησιμοποιήσει άλλες δύο φορές (εδώ κι εδώ)- απ' ό,τι καταλαβαίνεις, δυσκολεύομαι να απαγκιστρωθώ από παλιές, δοκιμασμένες συνταγές και να δοκιμάσω κάτι καινούριο. Η φούστα έγινε πάλι από δύο ορθογώνια κομμάτια υφάσματος τα οποία σούρωσα. 
Αυτό όμως, για το οποίο είμαι πολύ υπερήφανη είναι μία λεπτομέρεια: το ροζ φυτιλάκι (ναι, ναι, έμαθα και την ελληνική ορολογία του piping) που έραψα στη ζώνη, το οποίο από τη μία είναι διακοσμητικό και από την άλλη στηρίζει το πάνω μέρος του φορέματος, για να αντέξει το βάρος της σουρωμένης φούστας.
Επίσης, επειδή το ύφασμα της φούστας είναι πολύ λεπτό, από μέσα έφτιαξα ένα, μεσοφόρι να το πω, κρινολίνο να το πω, δεν ξέρω πώς να το πω, θα σου το δείξω άλλη φορά όμως, γιατί βγήκε πολύ όμορφο από μόνο του, και προσθέτει όγκο και κάνει το φόρεμα αφράτο και αρκετά φίφτι'ς.
Αυτά.