23.4.12

Άλεφ


Όταν παίρνω στα χέρια μου ένα βιβλίο του Κοέλο, ξέρω ότι θα το τελειώσω πολύ γρήγορα, καθώς είναι πολύ ευκολοδιάβαστος, και αρκετά ευχάριστος (σε μένα). Αυτό συνέβη και αυτή τη φορά, με το Άλεφ, το οποίο έπιασα στα χέρια μου το απόγευμα, και μέχρι τη μία το βράδυ το είχα τελειώσει, κάνοντας και ένα διάλειμμα μεγαλούτσικο στο ενδιάμεσο για βόλτα. Είναι από αυτά τα βιβλία που δε μπορείς να σταματήσεις να τα διαβάζεις, λίγο επειδή ρέουν σα νεράκι (έχει βρει τη χρυσή συνταγή αυτός, και γράφει σαν τρελός, ένα βιβλίο, ανά δίμηνο, που λέει ο λόγος), λίγο επειδή λες, τί άλλο θα μου πει παρακάτω, λίγο επειδή λες, δε μπορεί, θα κάνει τη μεγάλη έκπληξη (αλλά δεν την κάνει).
Μου δίνει την εντύπωση, βρε παιδάκι μου, ότι, έτσι όπως κάθεται, του έρχεται μία φράση, με την έννοια της έκλαμψης/αποκάλυψης, και κάθεται και γράφει σελίδες επί σελίδων πιανόμενος από αυτήν. Έχει αυτήν την ικανότητα, γι' αυτό είναι πολυγραφότατος. Έτσι λέω. Σε αυτό το βιβλίο, λοιπόν, καταπιάνεται με την μετεμψύχωση και τις προηγούμενές (του) ζωές. Έχει, λέει, λογαριασμούς με γυναίκες που γνώρισε πριν από πεντακόσια χρόνια, και θέλει να τους λύσει σε αυτή τη ζωή, με τη μία από αυτές, ώστε να προχωρήσει σε αυτή τη ζωή, καθαρός και συγχωρεμένος, και πιο σοφός από πριν. Στο ενδιάμεσο, πετάει και τις γνωστές του ιστορίες/παραβολές, κανά δυο πρακτικές για διαλογισμό και διάφορα τέτοια, μυστικιστικά και μυστήρια. Καλό είναι. Το κόλπο είναι να βρεις κάτι από τον εαυτό σου σε αυτά που λέει, και να σκεφτείς λίγο παραπέρα από τα συνηθισμένα σου. Είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι τα βιβλία δεν είναι για να τα θυμάσαι καιρό μετά, αλλά ότι, αν σε άγγιξαν λιγάκι όσο τα διάβαζες, θα κάτσουν σε μία γωνίτσα της ψυχής σου (μπορεί και του μυαλού σου), και θα προσθέσουν κάτι όταν πρέπει, χωρίς να το καταλάβεις (συμφωνεί και η Μάρω-η Βαμβουνάκη, ντε-σ' αυτό). Αυτή η άποψη πολύ με συμφέρει, θέλω να πω, διότι η μνήμη μου είναι εξαιρετικά αδύναμη (είμαι ιδιαιτέρως γνωστή για τη μνήμη του χρυσόψαρου που διαθέτω).
Τον Κοέλο τον πρωτοδιάβασα στον Αλχημιστή (τί πρωτότυπο), όπως, άλλωστε και η μισή Ελλάδα, εκείνο το καλοκαίρι της προηγούμενης δεκαετίας (δε θυμάμαι ποιό ακριβώς), που τον είχαν παραμάσχαλα όοοολοι στις παραλίες. Θυμάσαι. Έκτοτε, διάβασα, όχι φανατικά, αλλά σίγουρα ευχάριστα, μερικά βιβλία του, όποτε αυτά τύχαινε να βρεθούν στα χέρια μου και να μου κάνουν κλικ. Αυτόν τον συγγραφέα, νομίζω, οι μισοί τον λατρεύουν, και οι υπόλοιποι τον μισούν. Εγώ δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες (στατιστικό λάθος). Παραδέχομαι ότι μπορείς να τον πεις παρωχημένο, αναμενόμενο, μελοδραματικό, υπερβολικό, γλυκανάλατο (αυτό κυρίως), αλλά σίγουρα είναι ωραίος αφηγητής και ακόμα καλύτερος παραμυθάς. Όποτε θέλω παραμύθι, παίρνω ένα βιβλίο του. Ξέρω ότι δεν θα μ' απογοητεύσει.

14 σχόλια:

  1. ακριβως το ιδιο νοιωθω κι εγω !!οτι ειναι ενας πολυ καλος παραμυθας και λιγο υπερεκτιμημενος τιποτα αλλο!!καλη σου μερα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπερεκτιμημένος, σαφώς, αυτό νομίζω κι εγώ. Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή
  2. Συμφωνώ mandam Pelagie εξ ολοκλήρου με την κριτική σας, τόσο που δε μπορώ να προσθέσω ή να αφαιρέσω τι! Τώρα στη φάση που είμαι δεν υπόσχομαι να διαβάσω για την μετεμψύχωση, όσο και παραμύθι νάναι.
    Καλή σου μέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που συμφωνούμε, Χαρά. Πάντως, μη νομίζεις ότι είναι και κανά βαρύ βιβλίο που δε διαβάζεται ευχάριστα...
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Όχι βέβαια, κανένα βιβλίο του δεν είναι βαρύ! Όλα διαβάζονται ευχάριστα, σαν παραμύθια γιατί είναι παραμύθια, συμφωνώ μαζί σου! Μόνο που ξεχνιούνται γρήγορα! Ενώ, καμία δύναμη δε θα με κάνει να ξεχάσω τα "Εκατό χρόνια μοναξιάς" του Μάρκες και τους συμβολισμούς του!!!!!!
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, πόσο συμφωνώ μαζί σου, Φιλιά, πόσο! Ειδικά για τα Εκατό χρόνια μοναξιάς, το οποίο είναι από τα ελάχιστα βιβλία που έχω διαβάσει δύο φορές. Την πρώτη φορά δεκαπέντε χρονών, και τη δεύτερη πέρυσι. Ουδεμία σύγκριση!

      Διαγραφή
  4. Μου κίνησες την περιέργεια!Θα το πάρω να το διαβάσω!
    Και συμφωνώ απόλυτα.Είναι πολύ καλός παραμυθάς!
    Καλη μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε, καλά, Μαρία, μη σε πάρω και στο λαιμό μου και τελικά δε σου αρέσει. Αν τον διαβάσεις ευχάριστα, γενικώς, να το διαβάσεις και αυτό, είναι το ίδιο ευχάριστο.
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  5. Να την πω την αμαρτία μου δεν έχω διαβάσει ποτέ τον κυρ-κοέλιο. Αλλά μάλλον θα το κάνω, έτσι γι'αλλαγή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, Βιβίκα, δε χάνεις και πολλά που δεν τον έχεις διαβάσει, νομίζω. Εσύ ήσουν και πολύ μικρή, όταν διαβάζαμε όλοι τον Αλχημιστή στην παραλία...
      Υπάρχουν πολύ καλύτεροι συγγραφείς για να περιλάβεις, αν θες...
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  6. Πολύ ωραία κριτική!Για τα δικά μου γούστα ο Κοέλο είναι κάπως αδιάφορος.Πρέπει να πω οτι γράφει καλά αλλά εμένα δεν κατάφερε να με αγγίξει κάτι στα βιβλία του που έχω διαβάσει οπότε τον προσπέρασα.Στην μητέρα μου αρέσει πολύ όμως οπότε θα της πω για το Άλεφ γιατί είμαι σίγουρη οτι θα θέλει να το διαβάσει!!!Φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εμένα, Σπυριδούλα, αν με ρωτούσες, μάλλον προς το αδιάφορος θα σου έλεγα ότι πάει. Η μαμά, αφού της αρέσει, να το διαβάσει, ναι.
      Τσάο!

      Διαγραφή
  7. Καλός μωρέ ο Κοέλ(ι)ο αλλά υπερεκτιμημένος. Αν βρείτε και τη σελίδα του στο Facebook και στο youtube εκεί να δείτε πανηγύρι...
    Θα παρακαλούσα καλή μου Madame Pelagie να καταπιαστείς με ένα πρωτοΜαγιάτικο θέμα έτσι να ανθίσει λίγο η καρδιά μας και η διάθεσή μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε αυτό συμφωνούμε όλοι, προφανώς: υπερεκτιμημένος.

      Διαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!