26.12.12

Σαν τα χιόνια



Γιούχου. Είμαι κι εγώ εδώ, δεν πιστεύω να με ξέχασες. Χρόνια πολλά!
Ναι, ναι, το ξέρω, λίγο ξεχάστηκα, αλλά φταίει κατά πολύ και το γεγονός ότι τώρα το χειμώνα νυχτώνει πιο νωρίς, και δε μπορώ να φωτογραφίσω τα πονήματά μου. Τέλος πάντων.
Στο ψητό, λοιπόν: πριν από ένα χρόνο ακριβώς (πλάκα πλάκα), είχα ανεβάσει αυτό το παλτουδάκι, για το οποίο είχα αγοράσει ύφασμα, το είχα ράψει, αλλά δεν το είχα φοδράρει (η γνωστή πικρή ιστορία της φόδρας). Μέχρι να αποφασίσω να το ολοκληρώσω, πέρασε ο χειμώνας, ήρθε η άνοιξη, παλτό ακόμα γιοκ, αλλά έφτιαξα αυτό το μαντώ, το οποίο πολύ το φόρεσα, και γενικώς το φχαριστήθηκα. Ορμώμενη από την επιτυχία του μοντέλου, και παίρνοντας θάρρος, μάζεψα την υπομονή μου και τα κουράγια μου, και ανέσυρα από τη λήθη που το είχε καταπιεί το αφοδράριστο μαύρο μου παλτό. Και το φοδράρισα, με μία φόδρα ροζ, για να μην ξεχνάμε και την χαριτωμενιά μας εσωτερικώς (μπάτμαν απ' έξω, μπάρμπι από μέσα). Συνολικά, τώρα που το σκέφτομαι, το πατρόν αυτό το έφτιαξα τέσσερεις φορές (δύο για τα εξωτερικά ενδύματα, και άλλες δύο για τις φόδρες τους). Φτούρησε το πατρόν, δε λέω.
Για να μην τα πολυλογώ, που λες, δεν άντεξα, και αυτή τη φορά δεν παρέλειψα το μπροστινό φρουφρού του πατρόν, το οποίο έκανα από ένα ασπρόμαυρο σατέν. Το οποίο σατέν με τη σειρά του, το έχω ξαναχρησιμοποιήσει, στο μικρό μαύρο μου φόρεμα (εδώ), στις τσέπες και στο ρέλι του στριφώματος. Στις τσέπες το ξαναχρησιμοποίησα και στο παλτό. Οι γνωστές χαριτωμενιές, τί να πεις. Δε μπορώ να τις αποφύγω.
Με αυτή την ανάρτηση, που λες, θα αποχαιρετήσω το 2012, και θα ευχηθώ να έχουμε όλοι μία καλή χρονιά, με υγεία και τύχη!!!



*Ευχαριστώ πολύ την Έπη, τη φωτογράφο μου για σήμερα, που αψήφησε γενναία το κρύο και βγήκε μαζί μου έξω!

5.11.12

Πώς σου παν' καλέ τα μπλε


Είχα από καιρό στα συρτάρια μου ένα ύφασμα μπλε, το οποίο το είχα πάρει σε κάποια στιγμή από τα αδειάσματα της ντουλάπας της μαμάς μου. Το ύφασμα πρέπει να προορίζονταν κάποτε για ποδιά σχολική, γερό και κάπως σαν καραβόπανο ή σαν εργατικής φόρμας. Ποιός ξέρει από πού (επειδή η μαμά μου δεν ράβει). Τέλος πάντων.
Η αλήθεια είναι ότι πρώτα έπεσα πάνω στο πατρόν, και μετά σκέφτηκα το ύφασμα. Το πατρόν, λοιπόν, είναι της εταιρείας Deer and Doe, η οποία είναι γαλλική, και έχει λίγα μεν, πολύ όμορφα πατρόν δε- βασικά, θα μπορούσα να φορέσω όλα τα μοντελάκια της. Διάλεξα, όμως, για αρχή το πανοφώρι Pavot, και το παρήγγειλα (ήρθε μόλις σε πέντε μέρες από τη Γαλλία).
Αρχικά, μου άρεσε πολύ η φωτογραφία του και έτσι ακριβώς όπως το έφτιαξαν αυτοί, αλλά είχα ένα πρόβλημα: έχω να βάλω μπλε ρούχο εδώ και δέκα χρόνια τουλάχιστον. Για κάποιο λόγο το μπλε και το καφέ έχουν φάει χι ολοκληρωτικό από την γκαρνταρόμπα μου. Αλλά μου άρεσε τόσο το στυλ του, που είπα ότι θα το δοκιμάσω. Το καλό είναι ότι το πανοφώρι αυτό δεν είναι απαραίτητο να φοδραριστεί- ξέρεις τώρα πόσο τις βαριέμαι τις φόδρες (αν και το φαντάστηκα με μία φόδρα εμπριμέ, αλλά μετά μου πέρασε, γιατί υπερίσχυσε η βαρεμάρα).
Το πατρόν σου, που λες, αφού το παραγγείλεις από την Deer and Doe, έρχεται με ένα βιβλιαράκι οδηγιών, το οποίο δεν έχει πολύ αναλυτικές οδηγίες, βέβαια, αλλά επειδή είναι απλό στην κατασκευή του το ρούχο, ε, βγάζεις άκρη. Α, και είναι στα γαλλικά. Μόνο. Και πάλι, ευτυχώς που έχει και εικόνες στις οδηγίες. Το θέμα είναι ότι βγήκε χωρίς προβλήματα. Έκανα και ένα δοκιμαστικό, αμ πώς, με ύφασμα που είχα άχρηστο, και είδα ότι μου ήταν εντάξει. Είχα το κλασικό πρόβλημα της ψηλής μέσης, αλλά το αγνόησα επιδεικτικά-(ελπίζω πως) δε φαίνεται και πολύ, βαριόμουνα να κάνω διορθώσεις στο πατρόν.
Επειδή ήθελα να το περιποιηθώ το ρουχαλάκι, πριν ξεκινήσω να το ράβω, γάζωσα με ζιγκ ζαγκ την περιφέρεια όλων των κομματιών (αυτό ήταν λίγο σπαστικό και χρονοβόρο, αλλά απαραίτητο, δεδομένου ότι δεν θα έβαζα φόδρα). Και για να μην είναι σκέτο μπλε, από τη μέσα μεριά, στον ποδόγυρο, στα μανίκια και στην τσέπη έραψα με το χέρι μία τρέσα από δαντέλα, οι γνωστές χαριτωμενιές μου. Και ρέλιασα με ένα μπλε σκούρο ρέλι όλη τη φάσα μπροστά και πίσω από το λαιμό. Κουμπιά δεν έβαλα, διότι δεν βρήκα κανένα που να μ' αρέσει. Αν δε βρω κανένα που να μ' αρέσει τρελά, θα βάλω τα πιο απλά που θα βρω. Σε μπλε ή σε εκρού.
Το αποτέλεσμα μου αρέσει πολύ, είναι ακριβώς το στυλ που θέλω να φοράω, και ακριβώς το στυλ που δε βρίσκω να αγοράσω στα μαγαζιά. Και για να τιμήσω την επαναφορά του μπλε στην γκαρνταρόμπα μου, πήρα και ένα μπλε κοτλέ παντελόνι, και σκέφτομαι και ένα γκρι, κοτλέ κι αυτό, που είδα στα h&m.
Αυτά. Νομίζω, τελικά, ότι θα πάρω κι άλλο πατρόν από αυτήν την εταιρεία, είμαι πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα. Την άνοιξη τώρα, μάλλον.

Σταυρωμένα χεράκια, σαν καλό κοριτσάκι:

Άμα δεν κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, θα πας εκεί που κοιτάς:



Δες ρέλι, δες τσαχπινιές!

Θέλει σιδέρωμα για να στρώσουν τα στριφώματα των μανικιών, το ξέρω.

Τσέπη άδεια, αλλά με δαντελένια τρέσα:


8.10.12

Βάλε λίγη δαντέλα στη ζωή σου


Στο τέλος του χειμώνα που μας πέρασε πήρα μία τσάντα καφέ από τα H&M, τύπου σχολικής σάκας (satchel, δηλαδή, για να καταλαβαινόμαστε). Ήταν η μοναδική που είχα βρει στην αγορά τότε (τώρα έχει πιο πολλές) που να είναι τέτοιου τύπου, και να είναι και φθηνή (αυτό το τελευταίο, βασικά, δεν έβρισκα). Αυτή η τσάντα, που λες, δεν είναι δερμάτινη, αλλά συνθετική, και αφού την κράτησα για δυο τρεις μήνες, λίγο τη βαρέθηκα, έτσι καφέ και σκέτη:


Και είπα να την αλλάξω λιγάκι.
Είχα περισσευούμενη λίγη δαντέλα (περισσεύματά της χρησιμοποίησα και στο φόρεμα Crepe-πολύ φτούρησε αυτή η δαντέλα), η οποία ήταν ακριβώς στο μήκος που έπρεπε για να καλύψει τη μία πλευρά της τσάντας μου (τί στιγμή "μπλινγκ!" είναι αυτή, όταν ρετάλια από δω και από εκεί ταιριάζουν ακριβώς με αυτά που θέλεις να κάνεις,ε;), συν κάτι μικρά κομματάκια για να καλύψουν και κάποια σημεία στο καπάκι της.
Το πράγμα ήταν απλό: το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να βρω μία κόλλα για να κολλήσω τη δαντέλα. Είχα αυτήν την κόλλα,
την οποία άπλωσα σε γενναία ποσότητα πάνω στην τσάντα με ένα πινέλο. Περίμενα λιγάκι, και μετά εφάρμοσα τη δαντέλα όπως νόμιζα ότι ήταν καλύτερα. Περίμενα να στεγνώσει, και, τα-ρα! Νά τη, πιο χαριτωμένη και αγαπησιάρα από πριν, έτοιμη να κρατηθεί για ακόμα μερικούς μήνες.


Πλάκα έχει να ανανεώνεις πράγματα που είχες και να τα κάνεις πιο δικά σου, ε;


*Υφάσματα από το Southern Stumble, ric-rac από το Pugly Pixel

2.10.12

Το βιβλίο της Gertie


Η Gertie, αν δεν το ξέρεις, είναι μία κοπέλα από τη Νέα Υόρκη (έτσι απλά), η οποία ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια ένα ιστολόγιο, με σκοπό να εξιστορήσει τις ραπτικές της ιστορίες, καθώς έραβε ένα ένα τα δεκατέσσερα μοντελάκια από το θρυλικό βιβλίο της Vogue, το "Vogue's book for better sewing" και δη την έκδοση του χίλια εννιακόσια πενήντα κάτι.
Και που λες, καθώς έραβε, μάθαινε όλο και περισσότερα πράγματα, σχετικά με τεχνικές της ραπτικής, όπως αυτές χρησιμοποιούνταν κάποτε. Και τα έδειχνε και στις υπόλοιπες από μας. Τεχνική στην τεχνική, ρούχο στο ρούχο, τουτόριαλ στο τουτόριαλ, και έφτασε να γράψει ένα βιβλίο, να εμφανίζεται σε εκπομπή στην τηλεόραση, να παραδίδει μαθήματα vintage ραπτικής σε ολόκληρη την Αμερική, και άλλα απίστευτα του αμερικανικού ονείρου. Είναι ανάρπαστη, σου λέει.
Σε αυτό το βιβλίο που δημιούργησε, λοιπόν, θα βρει κανείς αυτά που χρειάζεται για να ράψει τα ρουχαλάκια του όπως παλιά, να τα προσέξει, να τα περιποιηθεί και να τα κάνει κούκλα. Το πρώτο μέρος έχει τις βασικές τεχνικές που χρησιμοποιεί η ίδια όταν φτιάχνει ένα ρούχο, και είναι οι ίδιες μ' αυτές που χρησιμοποιούσαν οι μοδίστρες πριν από πολλά χρόνια. Το καλύτερο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει κάμποσα μοντελάκια (όλα σε εσώκλειστο φάκελο), όλα σε ρετρό στυλ, το κάθε ένα από τα οποία έχει και αρκετές παραλλαγές.
Θέλω να πω πως το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, λόγω του περιεχομένου του εν πρώτοις, αλλά και λόγω της πολύ όμορφης φωτογράφησης και εικονογράφησης που έχει (πολύ καλαίσθητα σκίτσα), αλλά και του τρόπου με τον οποίο η Gertie γράφει, που είναι λες και γράφει στο ιστολόγιό της, χαριτωμένα και άμεσα. Μου άρεσε τόσο, που το έχω δίπλα στο κρεβάτι και του ρίχνω μια ματιά πριν πέσω για ύπνο, ώστε να γεμίσει το μυαλό μου όμορφες εικόνες. Μόνο που δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποιό από τα ρούχα του θα (πρωτο)φτιάξω. Τείνω προς την φούστα πένσιλ, που φαίνεται πολύ θηλυκή:
 μαζί με μία μπλούζα, που ονομάζει μπλούζα "πορτρέτου", που έχει κουμπιά στην πλάτη (πολύ μ' αρέσουν αυτές οι μπλούζες). Δες κι αυτό το φόρεμα, πόσο τέλειο (άλλα πού να το φορέσεις):
Εν κατακλείδι, αν σ' αρέσει η ραπτική, και θέλεις να περιποιείσαι τα ρουχαλάκια που φτιάχνεις, αυτό είναι σίγουρα ένα βιβλίο που αξίζει να το έχεις, και για την πρακτική, όσο και για την αισθητική του αξία.


*Τις φωτογραφίες τις πήρα από το blog της Gertie, και μπορείς να δεις αυτές, αλλά και άλλες πολλές εδώ.

Update 03/10/2012: Αγνοείται η τύχη του Burda Οκτωβρίου. Δεν το βρίσκω πουθενά! Ξέρει καμία σας τί απέγινε;
Update 07/10/2012: Ευρέθη το πολυπόθητο Burda, μόλις προχθές, δηλαδή λίγο πριν κυκλοφορήσει το νέο τεύχος. Η περιπτερού δεν ήξερε γιατί άργησε τόσο πολύ. Για να δούμε, το τεύχος Νοεμβρίου, που υποτίθεται θα κυκλοφορήσει στις 17 Οκτωβρίου, πότε θα βγει στα περίπτερα;

30.9.12

Θα σου ξηγηθώ φυστίκι

Στο γυρισμό για το σπίτι μου χθες, πέρασα από το Εν Καρπώ. Για σένα, που δεν το ξέρεις, το Εν Καρπώ είναι ένα μαγαζί με ξηρούς καρπούς, και όχι μόνο. Το πρώτο που άνοιξε ήταν στη Βασιλέως Ηρακλείου, δίπλα στα λουλουδάδικα-σίγουρα το έχει πάρει το μάτι σου, είναι εκεί καμιά εικοσαριά χρόνια. Θυμάμαι τη μαμά μου, όταν ήμουν μικρή, που απαραιτήτως Χριστούγεννα και Πάσχα έκανε τις προμήθειές της από αυτό το μαγαζί, και γέμιζε τις πιατέλες με φουντούκια, αμύγδαλα, φυστίκια, αποξηραμένα σύκα και δαμάσκηνα, και πάει λέγοντας (και τα τρώγαμε σε τρεις μέρες το πολύ).
Εμένα, λοιπόν, μ' αρέσει πολύ το περιβάλλον των καταστημάτων (έχει αρκετά πλέον στη Θεσσαλονίκη), η αισθητική τους και, κυρίως και προφανώς, τα φαγώσιμά τους! Εκεί βρίσκω από κάθε είδους ξηρό καρπό (ωμούς και ψημένους), αποξηραμένα φρούτα, και όχι μόνο (τα κλασικά, όπως ανανάς, ροδάκινο, βερύκοκο, κεράσι, αλλά και φράουλα, τζίντζερ, γκρέιπ φρούτ, αλόε βέρα(!), και δε συμμαζεύεται), μέχρι σοκολατάκια, κουλουράκια και κουφέτα, και μίγματα για πρωινό (ξηροί καρποί, δημητριακά και αποξηραμένα φρούτα σε διάφορους συνδυασμούς, που με το γάλα ή το γιαούρτι είναι τέλεια), αλλά και σοκολάτα, ζαχαρόπαστα και καραμέλες. Μα τα πιο αγαπημένα μου από όλα είναι τα παραδοσιακά τοπικά προϊόντα από κάθε γωνιά της Ελλάδας: παστέλια, καρυδόμελα, συκομαϊδες, μαντολάτα, λουκούμια, χαλβαδόπιτες, γλυκά του κουταλιού, μέλι, αλλά και όσπρια. Τέλεια!
Έφυγα, που λες, με μία μεγάλη σακούλα πράγματα (πήρα ένα ιαπωνικό, έτσι το λένε, κοκτέιλ ξηρών καρπών σκέτη κόλαση, ζαχαρωμένα μήλα με κανέλα θεϊκά, το αγαπημένο μου μιγμα ξηρών καρπών και κόκκινων φρούτων, και ένα παστέλι με καρύδι και μέλι). Και τώρα προσπαθώ να επιδείξω εγκράτεια και να μην τα φάω όλα απόψε. Να μην κάνω, δηλαδή, σαν την κοπελιά στο βίντεο:





* Όπως πάντα, όλα τα παραπάνω είναι προσωπική μου άποψη, και δε με πλήρωσε κανένας για να τα πω. Μόνη μου τα σκέφτηκα, μόνη μου τα έγραψα (και μόνη μου θα τα φάω, μπουχαχά)!

26.9.12

Μου άλλαξα τα φώτα


Σεπτέμβρης, μήνας του σπιτιού-επεισόδιο τρίτο.
Έχω εδώ και καμιά δεκαπενταριά χρόνια (άουτς) ένα φωτιστικό δαπέδου, από αυτά με το καπέλο. Δε λέω, κλασικό στυλ, αλλά το βαρέθηκα, βρε παιδί. Έτσι, στα πλαίσια του πνεύματος ανακύκλωσης και ανανέωσης που με κατατρέχει αυτόν τον καιρό (αλλιώς αυτό λέγεται τρώγομαι με τα ρούχα μου: γυρίζω γύρω γύρω στο σπίτι, και κοιτάω τα πάντα με μάτι επικριτικό-τί να το κάνω αυτό; πώς να το αλλάξω; πού να το μετακινήσω;), είπα να αλλάξω το καπέλο του, διότι αυτό που έχει είναι ένα αδιάφορο μπεζ. Δες αν δε με πιστεύεις:


Το πρώτο πράγμα που έκανα, χωρίς ακόμα να ξέρω τί ακριβώς θα κάνω, ήταν να πάρω το σωρό από κομμένα σε σχήμα κύκλου υφάσματα που σε κάποια στιγμή μου είχαν περισσέψει, και για άγνωστο ακόμα λόγο, τα είχα κόψει σ' αυτό το σχήμα. Παίζοντας μαζί τους πριν μέρες, και διπλώνοντάς τα από δω και από κει, μου ήρθε η έμπνευση να φτιάξω μία γιρλάντα από λουλούδια. Δες πώς:


1. Κόβεις σε κύκλους το ύφασμα που σου περίσσεψε (ό,τι διαμέτρου θέλεις, ανάλογα με το πόσο μεγάλα θέλεις να είναι τα λουλούδια σου). Οι δικοί μου κύκλοι είχαν διάμετρο περίπου εφτά εκατοστών (χρησιμοποίησα για οδηγό ένα κηροπήγιο ρεσό που είχα). Δεν είναι ανάγκη να είσαι απόλυτα ακριβής.
2. Διπλώνεις στη μέση, και μετά σε τέταρτα τα λουλούδια. Σε αυτό το στάδιο, καλύτερα είναι να διπλώσεις ασύμμετρα τους κύκλους, για να είναι πιο ογκώδη και αφράτα.
3. Με βελόνα και κλωστή πιάνεις το πρώτο λουλούδι, και το στερεώνεις με ένα κόμπο για να μείνει διπλωμένο στη θέση του. Χωρίς να κόψεις την κλωστή, περνάς στο επόμενο λουλούδι. Συνεχίζεις. Και συνεχίζεις. Μέχρι η γιρλάντα σου να φτάσει στο επιθυμητό μήκος. Όμως, σε προειδοποιώ: αν δεν έχεις αρκετή υπομονή, μην το ξεκινήσεις. Το πράγμα θέλει γερά νεύρα.
Αφού έγινε η γιρλάντα μου, θα μπορούσα να την κολλήσω με κόλλα στο καπέλο του φωτιστικού, αφού είναι πλαστικό και θα καθότανε μια χαρά. Αλλά δεν ήθελα να κάνω κάτι μόνιμο, και μετά να το μετανιώσω. Άσε που ήθελα να πλένεται κιόλας. Αυτά τα λουλουδάκια σε λίγο καιρό θα γεμίσουν σκόνη και θα μαυρίσουν. Μπλιαξ. Να τί έκανα, λοιπόν:


1. Για να φτιάξω ένα "πατρόν" του καπέλου, πήρα μία κόλλα χαρτί που είχα κρατήσει από το αμπαλάζ ενός δώρου. Το τύλιξα πάνω στο καπέλο, και το στερέωσα με σελοτέιπ.
2. Έκοψα τα περισσεύματα πάνω και κάτω.
3. Έτοιμο.


Έπειτα,
1. Με βάση το πατρόν (άφησα και περιθώριο ραφής στις άκρες της ένωσης), έκοψα το ύφασμα που διάλεξα για βάση (λινό που είχε περισσέψει από ένα φόρεμα του καλοκαιριού), και έραψα στην ένωση.
2. Έραψα γύρω γύρω ζιγκ ζαγκ, για να μην ξεφτίσει το ύφασμα. Και ξεκίνησα να ράβω τη γιρλάντα με το χέρι(!). Το αρχικό σχέδιο ήταν να ράψω εδώ κι εκεί τα λουλούδια, και όχι όλα. Αλλά στην εφαρμογή του δεν έκατσε, οπότε τα στερέωσα ένα ένα ράβοντάς τα στο λινό καπέλο. Έκανα δύο σειρές κάτω, και μία πάνω (δεν μου έμεινε υπομονή για άλλες, αν και θα ήθελα να το καλύψω όλο με λουλούδια).
3. Έγινε σα φουστανάκι μικροσκοπικό. Χαριτωμένο, ε;
Το φόρεσα κι εγώ στο παλιό μου φωτιστικό, και επιτέλους είδα φως!



13.9.12

Ήταν κάποτε ένας άδειος τοίχος



ΟΚ. Λοιπόν. Επιχείρηση "Σεπτέμβρης μήνας του σπιτιού" - επεισόδιο δεύτερο: εδώ και χρόνια ένας τοίχος του καθιστικού ήταν εντελώς άδειος. Επειδή δεν έβρισκα κάτι αρκετά καλό, επειδή δεν μπορούσα να αποφασίσω το στυλ, για πολλούς λόγους, τέλος πάντων, αλλά κυρίως επειδή φοβόμουν να καρφώσω καρφί μήπως και το μετάνιωνα αργότερα. Αλλά, μια μέρα βρήκα τα αυτοκόλλητα πλαστελίνης, και όλα άλλαξαν (για διαφήμιση είμαι)! Είμαι σίγουρη ότι τα ξέρεις: μοιάζουν πολύ με πλαστελίνη, πλάθονται όπως αυτή για να μαλακώσουν λιγάκι, και μετά κολλούν στον τοίχο, κρατώντας αυτά που πρέπει (προσοχή στις οδηγίες, έχουν όριο βάρους), και ξεκολλάνε όταν βαρεθείς να βλέπεις τον ίδιο τοίχο, οπότε και ξαναρχίζεις από την αρχή (εγώ πήρα της UHU). Καλό, ε;
Λοιπόν, πού ήμασταν; Α, ναι, στον άδειο τοίχο. Πήρα, που λες, σε πρώτη φάση, δύο δυάδες μαύρες κορνίζες από το ΙΚΕΑ (πάμφθηνες ήταν, δύο ευρώ το ζευγάρι), και μία άσπρη που είχα, και έβαλα μέσα τους παλιές καρτ ποστάλ από τη συλλογή της μαμάς μου. Ανέσυρα και τον καθρέφτη που είχα καταχωνιάσει κάπου (δεκαπέντε χρόνων είναι αυτός ο καθρέφτης), τα ανακάτεψα κατά πώς μου άρεσε, και τα κόλλησα με την "πλαστελίνη" στον τοίχο. Πανεύκολο.
Μετά, επειδή δεν γέμισε όλος ο τοίχος, και δεν ήθελα να αγοράσω κι άλλες κορνίζες, σκέφτηκα αυτό το tutorial από το πολύ όμορφο blog Thrifty and Chic (πόσο θα ήθελα να μπορούσα να φτιάχνω ό,τι κι αυτή τη τύπισσα), και είπα να το δοκιμάσω, μιας που φαινόταν εύκολο και γρήγορο. Και ήταν. Και επιπρόσθετα, φθηνό. Χρειάστηκα μόνο καμιά δεκαριά κόλλες Α4, και λίγη UHU στικ. Σε δέκα λεπτά έφτιαξα τρία μεγάλα λουλούδια, και τα κόλλησα πάλι μ' αυτή την ειδική πλαστελίνη.
Κι ας χαλάσουν σε μερικές βδομάδες, δεν πειράζει. Μπορώ πάντα να φτιάξω κι άλλα.





10.9.12

Σεπτέμβρης, ο μήνας του σπιτιού


Ρακοσυλλέκτης: αυτό είναι το μεσαίο μου όνομα (αμερικανιά, το ξέρω). Αντιμετωπίζω πρόβλημα όταν πρόκειται να αποχωριστώ κάτι. Μερικές φορές σκέφτομαι πόσες φορές μπαίνω στο σπίτι με κάτι στα χέρια, σε αντίθεση με τις φορές που βγαίνω κρατώντας κάτι. Πόσα πράγματα χωράει πια ένα σπίτι; Το ισοζύγιο μάζας, φευ, είναι πάντα θετικό, στην περίπτωσή μου (ήτοι, μπαίνουν στο σπίτι περισσότερα από όσα βγαίνουν).
Πριν από τέσσερα χρόνια περίπου είχα διαβάσει ένα πολύ ενδιαφέρον μικρό βιβλίο, το Clear Your Clutter with Feng Shui της Karen Kingston. Αυτή η τύπισσα λοιπόν, σου λέει πως το να μαζεύεις και να μαζεύεις και να μαζεύεις (και να μαζεύεις), σου δημιουργεί ένα βάρος όχι μόνο φυσικό, δηλαδή όχι μόνο παραπάνω κιλά μέσα στην οικία σου, αλλά και ψυχικό/πνευματικό/οτιδήποτε. Τα κρυμμένα για χρόνια, ας πούμε, πράγματα στην ντουλάπα σου, που έχεις να τα δεις ούτε κι εσύ θυμάσαι από πότε, και τα οποία έχεις ξεχάσει ότι υπήρξαν κάποτε, σου λέει, είναι κρυμμένα πράγματα μέσα σου, ατακτοποίητες και ξεχασμένες υποθέσεις σου, που καταλαμβάνουν χώρο τζάμπα και βερεσέ, εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει γαλήνη και ηρεμία (μέσα σου). Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων, το 'πιάνεις το νόημα.
Από τότε, κατά καιρούς, με πιάνει και πετάω πράγματα, χαρίζω, ανακυκλώνω, συμμαζεύω, οργανώνω και τακτοποιώ τα έξω μου, μπας και τακτοποιηθούν και τα μέσα μου λιγάκι. Ο Σεπτέμβριος είναι ένας καλός μήνας για να γίνει αυτό. Συμμαζέψου, λέω! Ναι, ναι, σε σένα απευθύνομαι, τη σουρτούκα, που δεν έβαλες πόδι μέσα στο σπίτι όλο το καλοκαίρι. Καιρός για σπίτι!
Τώρα. Γιατί σ' τα λέω όλα αυτά: Επειδή προχθές, που ήμουν με τη φίλη μου την Κική και γυρνούσαμε σπίτια μας, τράκαρα πάνω σε μία εκκαθάριση: κάποιος έκανε, προφανώς, αυτό που έλεγα πιο πάνω: πέταξε. Κι εγώ έκανα ακριβώς το αντίθετο: μάζεψα. Σε μία άκρη του πεζοδρομίου, δίπλα από τα σκουπίδια, έστεκαν σωροί επίπλων από κάποιο νοικοκυριό του κάποτε, που πήγαιναν για να γίνουν του ποτέ. Αλλά, δύο από αυτές τις καρέκλες, στάθηκαν τυχερές, και δεν οδηγήθηκαν ποιός-ξέρει-που. Τις τσίμπησα εγώ! Τσουπ, ένα έτσι (χραπ) έκανα, και τις τσάκωσα.
Πρόκειται για δύο καρέκλες καφενείου, από αυτές που είχε και ο παππούς μου στο δικό του καφενείο, όταν ήμουνα παιδούλα. Αχ, τις είδα και θυμήθηκα πώς -μανιωδώς- γυρνούσα το κουτάλι στο μπρίκι με τον ελληνικό καφέ πάνω στο πετρογκάζι, για να γίνει καλύτερος(;), είδα σε φλασιά υποβρύχιο βανίλια μέσα σε παγωμένο νερό, και εκείνα τα ποτήρια του καφενείου τα χαμηλά με τις πτυχώσεις.
Οι ίδιες οι καρέκλες, τώρα, είναι φθαρμένες όσο πρέπει για να έχουν χαρακτήρα, και ταυτόχρονα καλοδιατηρημένες και γερές για να διατηρούν και τη χρηστική τους αξία. Τις καθάρισα καλά καλά, και τις γυάλισα κιόλας με κερί για ξύλο. Δεν ήθελα να τις βάψω αυτά τα μοντέρνα ασπρουλά (που κατά τα άλλα, πολύ μου αρέσουν) και να γίνουν κάντρι σικ/φρεντς κάντρι/σάμπυ σικ (πόσα ξέρω), αλλά ήθελα να κρατήσουν αυτό το γκρικ σικ τους, του περασμένου αιώνα. Για δες, δεν είναι τέλειες, στολισμένες και αγαπήσιμες;


Με τούτα και με κείνα, λοιπόν, και αφού αυτό το ευτυχές γεγονός των καρεκλών συνέπεσε με την αρχή του μήνα, αποφάσισα να ανακηρύξω τον Σεπτέμβριο (έστω, με μία καθυστέρηση, τις τρεις βδομάδες του που απέμειναν) -τα-ρα!-
 "Μήνα του Σπιτιού και της Διακόσμησης"!!! (κλαπ-κλαπ-κλαπ).
Σκέφτηκα να αλλάξω λίγο το σπίτι, να το ομορφύνω. Δηλαδή, να περιστρέψω τα έπιπλα του Μανωλιού και να τα βάλω αλλιώς, να κρεμάσω κανά δυο φωτογραφίες που στέκονται παραπονεμένες στα κουτιά για να στολιστούν οι άδειοι τοίχοι, να ράψω τίποτις μαξιλαράκια με περισσευούμενα υφάσματα, να βάψω τον καθρέφτη, τέτοια, ντι-αϊ-γουάι και νόου μπατζετ τζιριτζάντζουλα, καθώς και να εφαρμόσω όσο μπορώ τα παραπάνω φενγκ-σουϊκά και ξεφορτωτικά. Ξέρεις εσύ.
Καλά δεν έκανα; Ποιά είναι μαζί μου; Να βλέπω χέρια (και λινκ με φωτογραφίες), λέμε!
Εγώ έχω ήδη αρχίσει να φτιάχνω λίστα, πάντως.
 ♥

6.9.12

Fifties sundress

Το λινό είναι ένα ύφασμα που το σιχαινόμουν πάντα. Πραγματικά, δε νομίζω ότι έχω χειρότερο από τα λινά φορέματα ή τα παντελόνια του καλοκαιριού, που είναι φτιαγμένα από αυτό το ύφασμα. Ξέρεις ποιά λεω: Αυτά που είναι κατατσαλακωμένα, φαρδουλά (και καλά άνετα), και σακουλιασμένα. Μπρ.
Όμως. όλα αυτά άλλαξαν, μία ωραία πρωία. Δεν είχα ποτέ πλησιάσει τα ράφια με τα λινά υφάσματα στον Ιχτιάρογλου, διότι εκ των προτέρων ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μου αρέσει κάτι. Ο θεός των υφασμάτων (εχμ, ποιητική αδεία), όμως, γελούσε μαζί μου κρυφά. Και τοποθέτησε σε μία άκρη ένα λινό ύφασμα, και δη εμπριμέ (ποιός, εγώ), για να το δω και να το ερωτευτώ. Αμέσως ήξερα ότι θα το χρησιμοποιούσα για ένα φόρεμα τύπου δεκαετίας '50, με ωραίο τοπ και σουρωτή φούστα. Το ύφασμα είναι μάλλον vintage (θα ήθελα τόσο να ήταν, που δεν ρώτησα για να μάθω αν ήταν παλιό ύφασμα από τις αποθήκες ή από τα καινούρια-παρόλα αυτά, έχει σίγουρα ένα ρετρό ύφος), και φωνάζει καλοκαίρι.  Το καλύτερο είναι ότι ήταν σε τιμή τέτοια (πέντε γιούρος), που νομίζω ότι έπιασα κότσο την Εύη (Εύη, ναι, σε έπιασα κότσο). Πήρα τέσσερα μέτρα να βρίσκονται.
Χρησιμοποίησα την εγγυημένη λύση του Vogue V8232 για το πάνω μέρος, και για τη φούστα επέλεξα την εύκολη λύση των δύο ορθογωνίων που σούρωσα, όπως επιτάσσει η μόδα των fifties και ναι, γιατί να το κρύψω άλλωστε, η τεμπελιά μου. Να' μαι λοιπόν, στολισμένη και έτοιμη για στροφές και rock 'n' roll (κόψε κάτι):









Υ.Γ.: Τα λινά παντελόνια, φούστες, κλπ, του συρμού, τα σιχαίνομαι ακόμα. Μόνο τα δικά μου λινά αγαπώ! ;)

1.9.12

Λιλά





Η αλήθεια είναι ότι αυτό το φόρεμα ξεκίνησε με πολύ φιλόδοξες προοπτικές, αλλά κατέληξε λίγο πιο ζαχαρωτό από ό,τι το ήθελα. Πολύ λιλά, βρε παιδί μου. Και τί ήθελα και του έβαλα και τον φιόγκο από πάνω; Χρησιμοποίησα κάτι υφάσματα πουκαμίσων, όπως πάντα, ριγέ για το πάνω μέρος, και μονόχρωμο για τη φούστα. Το πάνω μέρος του ήθελε, όπως σχεδόν πάντα, λίγο να μετακινήσω την οριζοντια πένσα, αλλά βαριόμουν να το κάνω και αυτό στο πατρόν (ήδη του έκανα κάποιες μετατροπές μακραίνοντας και στενεύοντάς το), το οποίο είναι από το Knee length dress with pockets, που έχω χρησιμοποιήσει άλλες δύο φορές (εδώ κι εδώ)- απ' ό,τι καταλαβαίνεις, δυσκολεύομαι να απαγκιστρωθώ από παλιές, δοκιμασμένες συνταγές και να δοκιμάσω κάτι καινούριο. Η φούστα έγινε πάλι από δύο ορθογώνια κομμάτια υφάσματος τα οποία σούρωσα. 
Αυτό όμως, για το οποίο είμαι πολύ υπερήφανη είναι μία λεπτομέρεια: το ροζ φυτιλάκι (ναι, ναι, έμαθα και την ελληνική ορολογία του piping) που έραψα στη ζώνη, το οποίο από τη μία είναι διακοσμητικό και από την άλλη στηρίζει το πάνω μέρος του φορέματος, για να αντέξει το βάρος της σουρωμένης φούστας.
Επίσης, επειδή το ύφασμα της φούστας είναι πολύ λεπτό, από μέσα έφτιαξα ένα, μεσοφόρι να το πω, κρινολίνο να το πω, δεν ξέρω πώς να το πω, θα σου το δείξω άλλη φορά όμως, γιατί βγήκε πολύ όμορφο από μόνο του, και προσθέτει όγκο και κάνει το φόρεμα αφράτο και αρκετά φίφτι'ς.
Αυτά. 





26.8.12

Ευκολία

Και σε ρωτάω: τί κάνεις, αν σε πιάσει η θερινή ραστώνη για τα καλά, και δεν έχεις όρεξη να ράψεις κάτι εξεζητημένο και περίπλοκο; Απλό. Δε ράβεις. Χε.
Αλλιώς, αν θέλεις οπωσδήποτε να φορέσεις κάτι από τα χεράκια σου στην παραλία, αλλά τα χέρια σου δεν υπακούουν λόγω του ότι έχουν λιώσει από την πολλή ζέστη, τότε ράβεις απλά πράγματα. Απλά. Δύο τετράγωνα σε φόρεμα, μία σφηκοφωλιά, ένα σούρωμα για τσαχπινιά, ένα απλικέ και μία σταυροβελονιά (από το περιοδικό Πατρόν) για στολίδι, άντε και μια τσάντα παραλίας, και έξω από την πόρτα προς παραλία μεριά.
Με αυτή τη λογική ακριβώς έγιναν τα φορέματα που θα δεις. Πατρόν δεν υπήρξαν, γιατί δεν χρειάστηκαν. Εφήρμοσα τη γνωστή μέθοδο δοκιμής και σφάλματος, και με τις διαστάσεις μου έκοψα τα υφάσματα χωρίς καν να σημαδέψω με το σαπουνάκι. Έτσι, στα κουτουρού.
Ε, καλοκαίρι. Ευκολία.










Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού (έχει ακόμα λίγο)!

11.6.12

Crepe


Όχι, δεν θα φάμε, μην ονειρεύεσαι κρέπες. Crepe λέγεται το φόρεμα της Colette. Θα έχεις ίσως παρατηρήσει μέχρι τώρα ότι έχω μία αδυναμία στα πατρόν της εταιρείας αυτής. Το ομολογώ. Αυτό συμβαίνει διότι, καταρχάς είναι θηλυκά (κατά τη γνώμη μου) με ένα ρετρό αέρα, και επίσης είναι και πολύ εύκολο να ακολουθήσεις τις οδηγίες και, τελικά, να τα ράψεις. Αυτό το πατρόν, που λες, το είχα πάρει από πέρυσι, αλλά δεν το είχα ακουμπήσει, δεδομένου ότι χρειάζεται τέσσερα μέτρα ύφασμα, και ως γνωστόν το ύφασμα πολύ το τσιγκουνεύομαι. Ανακάλυψα, παρόλα αυτά, στις προμήθειές μου, ένα ύφασμα με μήκος τέσσερα μέτρα γεμάτα. Το ύφασμα,από τη βιοτεχνία υποκαμίσων που τόσες φορές σου έχω πει, είναι ιταλικό, 100% βαμβακερό, με ανάγλυφες λευκές ρίγες, και με πολύ ωραία σατινέ υφή. Ήταν τέλειο το ταίριασμα.
Το φόρεμα αυτό είναι από αυτά που τυλίγονται γύρω σου, πράγμα που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ραφτεί φερμουάρ ή κάτι άλλο που να κουμπώνει. Το λίγο πρωτότυπο είναι ότι δένει στο πίσω μέρος, και όχι στο μπροστά όπως τα περισσότερα τέτοιου είδους φορέματα. Από το πατρόν διάλεξα την εκδοχή 1, με την απλή λαιμόκοψη, αν και εκ των υστέρων νομίζω ότι θα έπρεπε να διαλέξω την πιο περίτεχνη. Τέλος πάντων. Η εκτέλεση ήταν, ως συνήθως, πολύ εύκολη-τίποτα δε με δυσκόλεψε (στο πατρόν έχει ένδειξη για αρχάριους). Έβαλα και κόκκινες τσέπες, συνηθισμένη πλέον ορατή-αόρατη παρέμβαση για μένα. Η μόνη παραφωνία στο όλο θέμα ήταν ότι οι φάσες στα μανίκια και στη λαιμόκοψη (μπροστά και στην πλάτη) μου γυρνούσαν προς τα έξω, επειδή το ύφασμα είναι λίγο μαλακό και ελαφρύ. Έτσι, αναγκάστηκα να κάνω τη βελονιά ψαροκόκκαλου με το χέρι (πολλή ωτ κουτύρ έπεσε, σου λέω), και αυτό με καθυστέρησε ολίγον. Όταν τελείωσα και το φόρεσα, λίγο ξενέρωσα, διότι μου φάνηκε πολύ απλό. Φώναζε το καημένο ότι κάτι ήθελε. Θυμήθηκα κι εγώ ότι είχα κάτι περισσεύματα δαντέλας από τον Ιχτιάρογλου, που την είχα πάρει για ένα μπλε σαντούγκ φόρεμα, που ακόμα δεν σου έχω δείξει, και μου είχαν περισσέψει κάτι πολύ μικρά κομματάκια, συμπτωματικά εντελώς σε σχήμα καρδιάς. Τα κοτσάρησα τύπου απλικέ στη λαιμόκοψη, και νομίζω ότι βελτιώθηκε κατά πολύ.
Το φόρεμα είναι πολύ άνετο, βολικό, νιώθω ωραία όταν το φοράω, και το γεγονός ότι δένει πίσω με κάνει να αισθάνομαι λίγο σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Κι αυτά για μένα είναι αρκετά.