27.12.11

Μάλλινη φούστα - revisited

Θυμάσαι εκείνη τη φούστα τη μάλλινη από το Burda (;).
Ε, ξέχνα την τώρα. Δεν υπάρχει πλέον. Ανέλαβε δουλειά το ξηλωτήρι- δε γινότανε αλλιώς, σου λέω.
Είπα να ακολουθήσω την εύκολη λύση, και να βγάλω μία φούστα που έχω ξανακάνει, ξέρω ότι και εύκολη είναι, και ότι μου πηγαίνει αρκετά καλά, και ότι δεν απαιτεί και πολύ ύφασμα. Τέλεια, δηλαδή.
Ανέσυρα, λοιπόν, από το κουτί με τα πατρόν (τρομάρα μου, δέκα πατρόν έχει μέσα όλα κι όλα, έτσι όπως το είπα ήταν λες και είχα εκατό) τη γνωστή ξε-πατροναρισμένη φούστα μου. Την οποία την είχα φτιάξει για δοκιμή με ένα ύφασμα για κουρτίνες, και είχε βγει ανέλπιστα καλή, αν θυμάσαι.
Για να μην τα πολυλογώ, ο καλός μου Jack the ripper δούλεψε αρκετά, δε μπορώ να πω, για να κομματιάσει τη φούστα εις τα εξ ων συνετέθη. Και βρέθηκα πάλι με δυο κομμάτια ύφασμα και ένα φερμουάρ. Και, πάμε πάλι: σημάδεμα στις πιέτες, ράψιμο, φερμουάρ, ποδόγυρος. Νταν (done):





Είμαι πολύ χαρούμενη που ξεκουνήθηκα (σε εύλογο χρονικό διάστημα, εννοώ, γιατί θα την έπιανα κάποτε, αλλά το θέμα ήταν το πότε) και την ξαναέφτιαξα από την αρχή. Ήταν κρίμα να πάει τόσο ωραίο ύφασμα χαμένο.

*Honeycomb background από το Pugly Pixel

Παλτουδάκι


Burda.de

Είπα κι εγώ να βάλω ένα παλτουδάκι επάνω μου (το καημένο), τώρα που έχει πολύ κρύο.
Πήρα προχθές το burda του Ιανουαρίου, και ήταν μπλιαξ. Όμως, χάλια! Δε μου άρεσε ούτε ένα ρουχαλάκι από κει μέσα. Απίστευτο (δεύτερη φορά που με απογοητεύεις, αγαπητό Burda-γιατί;). Τόση δεκαετία ογδόντα (με την κακή έννοια), ούτε στα vintage τεύχη που μου χάρισε η Σμαρώ (εκείνα ήταν ωραία). Πέντε ευρώ πεταμένα στην αποχέτευση (down the drain, you know).
Τέλος πάντων. Στο προηγούμενο από αυτό, όμως, τεύχος (του Δεκεμβρίου, δηλαδή), στο εξώφυλλό του υπήρχε ένα υπέ-έ-ροχο παλτουδάκι. Ροζουλί, ρομαντικό, και χαριτωμένο. Δηλαδή, ωραίο-ωραιότατο στο θεωρία, αλλά ροζ μέσα στη χειμωνιάτική μου γκαρνταρόμπα (με τη ντουλάπα του μπάτμαν μέσα στη μαυρίλα); Σόρρυ, αλλά δεν (μου) ταιριάζει. Και το τρουακάρ μανικάκι του μούρλια, αλλά καθόλου πρακτικό (δεν έχω γάντια μέχρι τον αγκώνα).
Κουνάμενη σινάμενη, πήγα, λοιπόν, στον Ιχτιάρογλου. Ήξερα ότι ροζ δεν υπήρχε περίπτωση να πάρω. Ζαχάρωνα για ώρα το γκρι, το άφηνα, το ξανάπιανα. Διάλεξα και τη φόδρα: ροζ (μ' αρέσουν οι εκπλήξεις στις φόδρες). Και, τελικά, διάλεξα την εύκολη και σίγουρη λύση (Έλα τώρα που δεν κατάλαβες!): Μαύρο, παιδί μου. Για ακόμα μία φορά. Αλλά με ροζ φόδρα, είπαμε. Για να δούμε τί θα κάνω... Ελπίζω, μόνο, να προλάβω να το τελειώσω πριν τελειώσουν τα κρύα (τα φετινά).

21.12.11

Βραχιόλια από ύφασμα


Έπεσε στο μάτι μου προχθές αυτό το tutorial, και εμπνεύστηκα. Βασικά, μου περίσσεψε ύφασμα από τη μάλλινη φούστα (τί τη θυμήθηκα αυτή και αναστατώθηκα πάλι;), το οποίο δεν ξεφτάει (μεγάλη εφεύρεση αυτό, το μη-ξέφτισμα), και σκέφτηκα ότι θα ήταν τέλειο για αυτή τη δουλειά. Αυτό που μου άρεσε πολύ σε αυτό το έργο είναι ότι είναι εύκολο και πρωτότυπο. Δηλαδή, δεν αντιμετωπίζεις το αποτέλεσμα ως δύο βραχιόλια, αλλά ως ένα σετ από μανσέτες. Το οποίο μπορεί να ειδωθεί και ως συνέχεια της μπλούζας σου, και να εμπλουτίσει το ντύσιμό σου με μια πινελιά εκκεντρικότητας, θα έλεγα (αλλά δεν θα το πω, γιατί είναι υπερβολική η λέξη).

20.12.11

Ροζέτες παντού


Τον τελευταίο καιρό με έχει καταλάβει μία μανία με τα τριαντάφυλλα. Θέλω να βάζω ροζέτες παντού.
Υπάρχουν πάρα πολλά tutorials στο διαδίκτυο που σου δείχνουν πώς μπορείς να φτιάξεις ροζέτες από ύφασμα. Ο πιο εύκολος τρόπος που έχω βρει εγώ είναι αυτός που θα δεις παρακάτω.

18.12.11

Μια κάπα, μα ποιά κάπα; Αυτή η κάπα, ντε!


Στενό μαρκάρισμα: αυτό (έπρεπε να) ισχύει σ΄αυτήν την περίπτωση. Και δεν το έκανα. Γι' αυτό λένε όλες οι οδηγίες: μαρκάρετε όλα τα σημάδια του πατρόν στο ύφασμα που θα ράψετε. Ε. Εγώ δεν το έκανα, πρώτον γιατί βαριέμαι πολύ τη διαδικασία του μαρκαρίσματος, και δεύτερον γιατί, επιπρόσθετα, το μπουκλέ ύφασμα δεν είναι και το ευκολότερο του κόσμου για να γράψεις πάνω του με το σαπουνάκι. Με παίδεψε, σου λέω! Δεν έκανα, λοιπόν, όλα τα σημάδια, και μετά βρέθηκα μπροστά σε μια σπαζοκεφαλιά, για το ποιό κομμάτι να ενώσω με ποιο. Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: το ξηλωτήρι πήγε σύννεφο. Γκρ.
Συνεπώς, όπως καταλαβαίνεις, το επίπεδο αρχάριου μου βγήκε επίπεδο τσαπατσούλη, και κατέληξε να με εκνευρίσει.  Επίσης, το πατρόν καταλήγει να βγάζει μια πολύ μακριά κάπα, παρόλο που στη φωτογραφία δεν της φαίνεται- μα πόσο ψηλό είναι αυτό το μοντέλο πια; Δύο μέτρα; Παραπάνω ύφασμα για το τίποτα, δηλαδή.
Άλλο ένα πρόβλημα που είχα, ήταν το καρό του θέματος. Όταν κόβεις το ύφασμα, πρέπει παράλληλα να προσέχεις και πού θα πάνε τα καρό, ώστε, όταν ενωθούν τα κομμάτια, να μη φαίνεται άσχημο. Mάντεψε: εγώ αυτό δεν το πρόσεξα (έκπληξη), και θυμήθηκα να το προσέξω όταν είχα ήδη κόψει τα πιο πολλά κομμάτια, οπότε πλέον δεν είχε και μεγάλο νόημα. Τζίφος κι από κει, δηλαδή.
Κατά τα άλλα, αν είχα μαρκάρει σωστά τα κομμάτια, θα μου έβγαινε πολύ εύκολα το σύνολο (α, είναι και το άλλο: οι οδηγίες λένε να βάλεις κολλητικό σε πολλά σημεία- άλλη μανούρα κι αυτή: κομμάτια, κομματάκια, κομματούδια, να κοπούν και να σιδερωθούν πάνω στο ύφασμα...ουφ!). Μετά κόπων και βασάνων, λοιπόν, λάβε το πόνημά μου:



Σημείωση: Έχει ακριβώς δύο μήνες από την πρώτη ανάρτηση γι' αυτήν την κάπα. Δεν έκανα δύο μήνες για να την τελειώσω, απλώς δεν έβρισκα την κατάλληλη ευκαιρία για να τη φωτογραφίσω. Και δεν είχα και πολλή όρεξη να ασχοληθώ μαζί του, κιόλας. Το ρούχο είναι ημιτελές (η φωτογραφία είναι προσεκτικά επιλεγμένη για να μη φαίνονται οι ατέλειές του), δεν έχω τελειώσει το στρίφωμα και όλες τις εσωτερικές ραφές, και ο γιακάς δε μου βγήκε καθόλου όπως θα έπρεπε (δηλαδή, όρθιος). Και ούτε πρόκειται να τελειοποιηθεί, πρώτον γιατί βαριέμαι, και δεύτερον και κυριότερον, επειδή δεν πρόκειται να το φορέσω (τη μία φορά που το φόρεσα για λίγο, ένιωθα σα μεξικάνος με το πόντσο του-δεν είμαι εγώ για κάπες, παιδί μου, τελικά).


*Special thanks to: The_Model, το οποίο, επιτέλους, βρέθηκε στο φυσικό του ρόλο (του μοντέλου, ντε).

10.12.11

Γλυκό για να ξεφύγεις


Θα φας μελομακάρονα, θα φας κουραμπιέδες, θα φας μπακλαβάδες, θα φας κι εγώ δεν ξέρω τί, τώρα τα Χριστούγεννα (το πνεύμα των Χριστουγέννων θα σου κάτσει στους γοφούς, είναι σίγουρο). Θα σκάσεις από τα βαριά γλυκά. Κι εγώ το ίδιο. Για να ξεφύγεις λιγάκι από τα ασήκωτα γλυκά των γιορτών, σου έχω ένα γλυκό ελαφρύ και δροσερό.

3.12.11

Μελομακάρονα, της επιτυχίας


Στη ζαχαροπλαστική, πιστεύω, υπάρχει το εξής θεμελιώδες αξίωμα:
Παρλιάρος = Επιτυχία
Όχι, καλέ, δεν υπερβάλω καθόλου. Είναι αποδεδειγμένο πολλάκις.
 Έχω περίπου τρία χρόνια που ασχολούμαι με τη ζαχαροπλαστική, το πρώτο εκ των οποίων σχεδόν μανιωδώς (δηλαδή, τί να σου πω, ανά δύο μέρες έφτιαχνα και ένα καινούριο γλυκό, ίσως και κάθε μέρα από ένα). Ευτυχώς, στο μεταξύ, ξεκίνησα άλλο χόμπυ (βλέπε ραπτική) και δεν έβαλα κι άλλα κιλά.

1.12.11

Αγάπη μου, συρρίκνωσα την ανθοδέσμη

Λυπάσαι τις ανθοδέσμες που μαραίνονται και δεν θέλεις ποτέ να τις πετάξεις; Σου έχω τη λύση- ή, τέλος πάντων, μια λύση.
Πρώτον: φωτογραφίζεις την ανθοδέσμη στην ακμή της (αυτός, επίσης, είναι ένας καλός τρόπος για να μη λυπάσαι και τα ρούχα σου που πάλιωσαν και τα οποία δεν θες, αλλά πρέπει, να πετάξεις):


Αυτό με τη φωτογραφία το κάνω πολύ συχνά. Αυτή τη φορά, όμως, καθώς πήρα να πετάξω τη -μαραμένη, πλέον- ανθοδέσμη, εστίασα στα μικρά άσπρα ανθάκια, αυτά που βάζουν συνοδευτικά σε κάθε ανθοδέσμη, τα οποία στο τέλος γίνονται σαν αποξηραμένα.