30.8.11

Petit-fours!


Πέρασα σήμερα από το Petit-Four. Θυμάσαι εκείνα τα πτι-φουρ (τα πτιφούρια λέω, ντε) του κάποτε; Ε, αυτά είναι του σήμερα. Και πολύ νόστιμα. Μικρά κουλουράκια, με χρωματιστή ζάχαρη και με κουβερτούρα, που λιώνουν στο στόμα. Την άλλη φορά θα πάρω να δοκιμάσω και άλλες γεύσεις. Μιαμ.
♥
\


*Photo frames και tapestrip από το Pugly Pixel

29.8.11

Two rings...

...to rule them all (περίπου).

*Δαχτυλίδια από το Accesorize.

Ένας καλλιτέχνης του ρευστού κόσμου

Παρόλο που ο Ishiguro έχει γράψει και πολύ καλύτερα βιβλία (βλέπε Never Let me Go-υπέροχο-, Nocturnes), ο Καλλιτέχνης του Ρευστού Κόσμου με έβαλε στη λογική να καταλάβω κάτι που το είχα ανέκαθεν απορία: πώς άλλαξαν άρδην οι Ιάπωνες στον αιώνα που μας πέρασε, και από εκεί που ήταν κλεισμένοι στον εαυτό τους και άκρως συντηρητικοί, έγιναν manga (όχι απαραίτητα και μάγκες, όμως).Ωραία γραφή, όπως πάντα, όχι όμως τόσο μαγική όσο θα περίμενα. Ίσως φταίει και η μετάφραση. Τα επόμενα βιβλία του θα τα διαβάσω στη γλώσσα που γράφτηκαν (στην αγγλική, όχι στην ιαπωνική, ο συγγραφέας μεγάλωσε στην Αγγλία): είναι πάντα καλύτερα να διαβάζεις τα βιβλία στις γλώσσες στις οποίες γράφτηκαν εξαρχής, νομίζω.

27.8.11

Με το παλιακό ύφασμα της θείας μου - Μέρος 2 από 2

ΟΚ, το φόρεμα τελείωσε. Με παίδεψε πολύ, είναι η αλήθεια, αλλά το κατάφερα... Θέλει κάποιες διορθώσεις εδώ κι εκεί, αλλά εννοείται ότι βαριέμαι να το κάνω, από τη στιγμή που τελείωσε και μπορεί να φορεθεί. Σε κάποια στιγμή θα του προσθέσω ράντες (σκέφτομαι να τις κάνω να καταλήγουν χιαστί στην πλάτη), και να κάνω και μία φαρδιά ζώνη από το ίδιο ύφασμα, διότι το κομμάτι που πρόσθεσα στη μέση δε μου πολυαρέσει όταν δεν φοράω κάτι από πάνω.

*Credits: Photo frame από το Pugly Pixel

26.8.11

ΘΕΛΩ!!! (Νο1)






Αποφάσισα να το φτιάξω (λέμε τώρα)... Το φόρεμα είναι σαν πουκάμισο από πάνω, και κάτω έχει μία απλή φούστα, που υποθέτω ότι είναι σουρωμένη-είναι σωστός αυτός ο όρος;- στη μέση (δηλαδή δύο απλά ορθογώνια μπρος πίσω).
 Πήρα το ύφασμα και πήρα και δύο πατρόν για να το δοκιμάσω. Αλλά ακόμα δεν βρήκα το θάρρος να πάρω το ψαλίδι. Με προβληματίζει το πουκάμισο από πάνω. Ελπίζω να το κάνω πριν περάσει το καλοκαίρι.


*Credits: η κορνίζα είναι από το Pugly Pixel, και η φωτογραφία από το Shabby Apple.

Με το παλιακό ύφασμα της θείας μου - Μέρος 1 από 2

Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη ραπτική, πήγα στη θεία μου, που έραβε από μικρή. Της είπα, δώσε μου ό,τι ύφασμα έχεις, για να εξασκούμαι. Κατέληξα με ένα σωρό από υφάσματα, μερικά τόσο ωραία, που λυπάμαι να τα χρησιμοποιήσω. Όλα παλιά. Τουλάχιστον 30 ετών. Τέλεια!
Ένα από αυτά είναι ένα κίτρινο μεικτό ύφασμα (αγνώστου προελεύσεως και σύστασης), το οποίο είναι λίγο γυαλιστερό και έχει συν τοις άλλοις ένα εσωτερικό λίγο πετσετέ, να το πω...



Αποφάσισα να το χρησιμοποιήσω (γενναία απόφαση). Θα το κάνω φόρεμα, είπα. Με πατρόν λίγο ως πολύ δοκιμασμένο: είπα, λοιπόν, να χρησιμοποιήσω για ακόμα μια φορά το πάνω μέρος από το Knee length dress with pockets, και να ρισκάρω αυτοσχεδιάζοντας στη φούστα.
Αυτή τη στιγμή είμαι στη φάση που προσπαθώ να ταιριάξω την περίμετρο του πάνω μέρους με την περίμετρο της φούστας, το οποίο με παιδεύει, επειδή στηρίχτηκα στην τύχη μου, αλλά αυτή δε μου έκανε τη χάρη να ταιριάξουν αυτά τα δύο ακριβώς: έπρεπε να μετρήσω καλύτερα... Και το άτιμο, ξεφτίζει σαν τρελό! Ουφ.



Συνεχίζεται.

24.8.11

Ο ερωτευμένος Πολωνός

Βαμβουνάκη: την αγαπώ. Δηλαδή, αγαπώ πολλούς συγγραφείς, αλλά ο τρόπος που γράφει... Έτσι θα ήθελα να γράφω κι εγώ. Μερικές φορές, νομίζω ότι στα λόγια της διαβάζω τη σκέψη μου. Τέλος πάντων.
Πιστή αναγνώστης της, με το που βρέθηκε μπροστά μου το καινούριο της πόνημα (με υπέροχη επιλογή εξώφυλλου του αγαπημένου, επίσης, Hopper), το άρπαξα αστραπηδόν, και το διάβασα απνευστί. "Ο ερωτευμένος Πολωνός" μου άρεσε πολύ. Δεν περίμενα κάτι λιγότερο, βέβαια, από αυτή τη συγγραφέα, αλλά αυτή τη φορά έκανε κάτι διαφορετικό, που δεν το περίμενα. Ενώ, όπως πάντα, υπάρχει στην πλοκή της το δράμα (και, μάλιστα, πολύ από αυτό), αυτή τη φορά, αυτό ακριβώς το δράμα εξελίσσεται στην πορεία σε κάτι άλλο, το οποίο, έχω την εντύπωση, είναι από τις πολύ λίγες φορές που εμφανίζεται στη γραφή της (ανανεωτικό). Θα μου πεις τώρα, σε τί. Δε θα σου πω, γιατί θα σου τη χαλάσω, αν πρόκειται να το διαβάσεις. Να το διαβάσεις, λοιπόν.


Η κουρτινόφουστα (aka "ανακυκλώστε")

Βρέθηκα σε μπροστά σε μία βιτρίνα καταστήματος με κουρτίνες και υφάσματα επιπλώσεων. Αυτό τον καιρό, ό,τι ύφασμα βλέπω μπροστά μου, προκαλεί στα μάτια μου εφτάρια και δολάρια να πηγαινοέρχονται όπως στα καρτούν. Σε μία γωνία της βιτρίνας, υπήρχε ένα καλάθι με υφάσματα και μία πινακίδα που έγραφε: 1,5-3 ευρώ: Μπήκα, εννοείται.
"Τί υφάσματα είναι αυτά"; "Είναι τα περυσινά δείγματα". Διάλεξα 5 κομμάτια, και πλήρωσα 11 ευρώ. Και τώρα, τί τα κάνεις; Ε, φθηνά είναι, τα χρησιμοποιείς για δοκιμές.
Σκέφθηκα να δοκιμάσω να ξεπατρονάρω μία από τις αγαπημένες μου φούστες. Είναι μία μαύρη χειμωνιάτικη με πιέτες, και νομίζω ότι μου ταιριάζει πολύ. Έστρωσα τη φούστα στο τραπέζι, πάνω από ένα χαρτί συσκευασίας (θα μπορούσε να είναι και εφημερίδας):


και σχεδίασα το περίγραμμα:




Βρήκα το κέντρο πάνω και κάτω, και έκοψα το πατρόν στη μέση. Σημείωσα, επίσης, και τα σημεία στα οποία είναι οι πιέτες:



Έκοψα το χαρτί στο σημείο της πιέτας, διότι έπρεπε να αυξηθεί το πατρόν κατά το ύφασμα που βρίσκεται μέσα στις πιέτες.
 Τοποθέτησα άλλο ένα χαρτί από την κάτω μεριά. Μέτρησα 6 εκατοστά για τη μία πιέτα:


 Και 3 εκατοστά για τη μεσαία πιέτα (αφού είναι στην τσάκιση):
 Κατέληξα με αυτό:
 Και μία παρέμβαση άνευ αξίας:
 Και ένωσα το κάτω μέρος της φούστας (που έπρεπε να παραμείνει το ίδιο στο μήκος του) με τα σημεία που τελείωναν οι πιέτες στο πάνω μέρος:

 Έκοψα το νέο πατρόν:


 Έπειτα, υπολόγισα γύρω γύρω 1,5 εκατοστό για το περιθώριο ραφής, εκτός από τον ποδόγυρο, στον οποίο υπολόγισα 2 εκατοστά, για να το γυρίσω δύο φορές.
Τα κομμάτια της κουρτίνας που πήρα είχαν πλάτος 50 εκατοστά, και δεν μου έφταναν για να πάρουν όλο το μήκος της φούστας, οπότε ένωσα δύο κομμάτια μαζί, από διαφορετικά υφάσματα που ταίριαζαν.
Έκοψα από το ύφασμα δύο κομμάτια (στην τσάκιση), ίδια μεταξύ τους, και έβαλα φερμουάρ στο πλάι.
Το ύφασμα είναι ένα καραβόπανο, σα μουσαμάς, το οποίο στέκεται αρκετά σκληρό, αλλά αυτό είναι ωραίο, γιατί ταιριάζει πολύ σ' αυτή τη φούστα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα:




20.8.11

Ροζ πουά φούστα pencil

Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το -αγαπημένο, πλέον- πατρόν της Jenny skirt από τo Burda, με ένα ύφασμα που αγόρασα αρκετά φθηνά (ευχαριστώ, Ευη!) από το αγαπημένο μου κατάστημα υφασμάτων. Ξεκίνησα με τη λογική ότι το ύφασμα ήταν φθηνό και, επομένως, δεν θα με πείραζε αν το κατέστρεφα. Όμως, έκπληξη: το ύφασμα ήταν αρκετά καλό για φούστα (αν και 100% βαμβακερό), και το σχέδιό του ό,τι πρέπει για αυτό το κόψιμο.
Έτσι, λοιπόν, κατέληξα σε αυτό:






Το ύφασμα ήταν το τελευταίο του ρολού του, και έχει ένα σημάδι από τον ήλιο στο μπροστινό της μέρος (ακριβώς στη μέση), αλλά φαίνεται μόνο αν το ξέρεις και το παρατηρήσεις (ελπίζω).
Η ζώνη της φούστας είναι κομμένη διαγωνίως (σύμφωνα με το πατρόν), αλλά έκανα το λάθος να μην κόψω και το κολλητικό στην ίδια κατεύθυνση, οπότε τώρα ζαρώνει αρκετά (ειδικά μετά το πρώτο της πλύσιμο). Όπως και να έχει, η φούστα είναι φορέσιμη, και δείχνει πολύ όμορφη με ένα άσπρο μπλουζάκι ή πουκάμισο φορεμένο από μέσα.
Το πουκάμισο είναι φτιαγμένο με ύφασμα βαμβακερό, μεικτό με ελαστικό, με το πατρόν Top with rose brooch, και με συνθετική οργάντζα στα μανίκια.
Φωτογραφίες της φούστας μπορείς να δεις και εδώ.



Το φόρεμα της minnie mouse

Ξεκίνησα, ως συνήθως, να δοκιμάσω ένα πατρόν που αγόρασα από το sewdirect, με ένα φθηνό ύφασμα, προς αποφυγή (ακριβού) λάθους. Το πατρόν ήταν το Very Easy (φυσικά) Vogue V8232, και το ύφασμα, ένα βαμβακερό ροζ μπεμπέ με μεγάλα άσπρα πουά.
Το φουστάνι ήταν, όντως, αρκετά εύκολο να φτιαχτεί, και με αυτό έκανα την πρώτη μου ραφή πριγκήπισσας (princess seam-πώς λέγεται άραγε στα ελληνικά;). Μισοτελειωμένο όπως ήταν, το παράτησα κάπου στο σωρό των υφασμάτων μου, και το ξέχασα για κανένα μήνα και κάτι, θεωρώντας ότι ήταν πολύ ροζ για να το φορέσω. Ίσως, σκέφτηκα, να το έκοβα, και να το έκανα φούστα ή να κρατούσα μόνο το πάνω μέρος. Όπως και νά'χει, όταν φτιάχνω κάτι και δεν βγαίνει όπως ακριβώς πρέπει, βαριέμαι να το διορθώσω, έστω και στο ελάχιστο, οπότε έμεινε το καημένο παρατημένο.
Στα μέσα του καλοκαιριού, όμως, για άγνωστο λόγο, είπα, γιατί όχι; Είχα στο μεταξύ αγοράσει και μία όμορφη ζωνούλα από το Zara με τις εκπτώσεις (από αυτές τις περιπτώσεις, που τα ρούχα σου φωνάζουν από μακριά), και ειπα θα τα δοκιμάσω μαζί. Το ξέθαψα από το σωρό, τελείωσα τον ποδόγυρό του και έραψα με το χέρι τις φάσες στο φερμουάρ του. Έβαλα και τη ζώνη, και voilà:




Το φόρεμα μπορείς να το δεις και εδώ.





Η φούστα γραφείου

Μετά από την πρώτη (μπορεί όχι πλήρως, αλλά ανέλπιστα) επιτυχημένη μου προσπάθεια με το πατρόν της Jenny skirt, αποφάσισα να το ξαναδοκιμάσω, με ένα καλύτερο ύφασμα, που θα ήταν εγγυημένα καλό για να το φορέσω στη δουλειά. Δηλαδή, μαύρο. Η Εύη από τον Ιχτιάρογλου μου έδωσε ένα ύφασμα καμπαρντινέ, με ελάχιστη ελαστικότητα, και πολύ ωραία υφή.
Το ύφασμα που απαιτείται είναι χονδρικά ένα μέτρο. Αυτή τη φορά "πείραξα" λιγάκι το ζωνάρι της φούστας, το οποίο έπρεπε στο πάνω μέρος του να στενέψει 1-1,5 εκατοστό από κάθε πλευρά (έκοψα, δηλαδή, ένα τριγωνάκι στην κάθε άκρη του), και θυμήθηκα να κόψω και το κολλητικό κατά μήκος της διαγωνίου του, για να μην τσαλακώνει το ύφασμα μετά.
Το κακό είναι ότι, ενώ έκοψα τη φούστα ακριβώς στο ίδιο μέγεθος με την προηγούμενη που έφτιαξα, μου βγήκε μεγάλη! Μυστήριο, είπα... Υπέθεσα ότι ήταν λόγω του ότι το ύφασμα είναι ελαστικό, ανασκουμπώθηκα, φύσηξα-ξεφύσηξα, και πήρα το ξηλωτήρι μου ανά χείρας. Ξήλωσα και ξαναγάζωσα τα πλαινά ενάμιση εκατοστό πιο μέσα και, ευτυχώς, επιτυχία!
Αυτό είναι το αποτέλεσμα:



Τη νέα αυτή έκδοση της Jenny τη νιώθω πιο άνετη (λόγω του ελαστικού του πράγματος, προφανώς), και είναι πιο ευκολοφόρετη (καθ' ότι μαύρη) στη δουλειά.
Το τριαντάφυλλο το έφτιαξα προ αμνημονεύτων χρόνων με φαρδιά σατέν κορδέλα, τυλίγοντάς την γύρω από τον εαυτό της, και ράβοντας λίγο λίγο εδώ κι εκεί. Στο πίσω μέρος του έχει μία παραμάνα.
Για το μπλουζάκι χρησιμοποίησα το πατρόν της Amanda, και ύφασμα για ανδρικό πουκάμισο (από τον κύριο Λάζαρο).
Μπορείς να δεις το σύνολο και εδώ.




Τρίλιζα!


                  Καρπουζάκι! Με φέτα. Τρως; Όχι; Κακώς!




Το πουκάμισο το θαλασσί-Βιοτεχνία ανδρικών υποκαμίσων/ Μέρος 1ο


Επιτέλους, κατάφερα να πάω στου κυρίου Λάζαρου. Βιοτεχνία ανδρικών πουκάμισων στο κέντρο της πόλης, παλιά και επιτυχημένη, διευθύνει ο κύριος Λάζαρος, και μία φορά, για αστείο περισσότερο, τον ρώτησα αν έχει στην αποθήκη του ρετάλια. "Έχω", μου λέει, "να έρθεις όποτε θέλεις". Αυτό ήταν κάποιους μήνες πριν.
Πήγα, τελικά, ένα ζεστό απόγευμα, ελπίζοντας να βρω κανα δυο κομμάτια ύφασμα, να φτιάξω, στην χειρότερη των περιπτώσεων, κανένα δοκιμαστικό τοπ ή πάνω μέρος φουστανιού, και στην καλύτερη, κανένα καλοκαιρινό μπλουζάκι που να μπορώ να το φορέσω. Οποία έκπληξις, όμως: Μπήκα μέσα στην σπηλιά του Αλή Μπαμπά, και βρέθηκα να περιβάλλομαι από εκατοντάδες εναπομείναντα κομμάτια υφασμάτων, τα οποία καμία σχέση δεν είχαν με ρετάλια: ωραιότατα υφάσματα, διπλωμένα και στοιβαγμένα με τάξη, σε όλους τους χρωματισμούς, και σε ανέλπιστα μεγάλη ποικιλία (απλά βαμβακερά, πικέ, σατινέ...). 
Από εκεί μέσα έφυγα, όντως, με θησαυρό (στα μάτια μου): μία τεράστια σακούλα γεμάτη με υφάσματα, την οποία χοροπηδώντας κουβάλησα σπίτι, παρά το πλαστικό χερούλι της σακούλας που μου έκοβε το χέρι, και τους 42 βαθμούς που έκαιγαν τα μάρμαρα εκείνη τη μέρα. 
Ανάμεσα στα κομμάτια που ήταν περισσότερο από ενάμιση μέτρο (δηλαδή αρκετά μεγάλα για φορέματα), υπήρχε και ένα σιέλ πικέ ύφασμα, από τα κλασικά που χρησιμοποιούνται για τα ανδρικά πουκάμισα, το οποίο από την αρχή το φαντάστηκα ως φόρεμα στράπλες. Ιδού το αποτέλεσμα:

Το φόρεμα φτάνει μέχρι το γόνατο (και δε μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έχω βγάλει καμία φωτογραφία στην οποία αυτό να φαίνεται), και, επειδή ήθελα οι ράντες του να είναι αποσπάσιμες, έχω ράψει κουμπάκια από τη μέσα μεριά του φορέματος. Για να μη φαίνονται οι ραφές των κουμπιών από την έξω μεριά του μπούστου, αποφάσισα να βάλω δαντέλα γύρω γύρω. Αυτήν που μου περίσσεψε, την έβαλα στο ζωνάκι, το οποίο επίσης δένει με κουμπάκι στην εσωτερική του μεριά.



 Είμαι πολύ χαρούμενη με το πώς βγήκε αυτό το φόρεμα, κυρίως λόγω του ότι έχω την ευκαιρία να λέω ότι κάτι τόσο κοριτσίστικο έγινε με ύφασμα από ανδρικό πουκάμισο.
Τεχνικές λεπτομέρειες: Το πατρόν που χρησιμοποίησα για το πάνω μέρος του φορέματος είναι το Knee length dress with pockets από το Burdastyle.com, ενώ για τη φούστα του το Very Easy Vogue V8232. 
Ευχαριστώ, κύριε Λάζαρε!