28.10.11

Το τσάι της Ζηνοβίας


It's tea, time, λέμε!
Επειδή καφέδες δεν πίνω (μόνο έναν ελληνικό το πρωί), κατά διαστήματα, πηγαίνω στο Δρόμο του Τσαγιού, και φορτώνομαι τσάγια. Πολλά τσάγια, και ειδικά το χειμώνα. Όμως, ενώ είχα πάρει, σε κάποια στιγμή τα φίλτρα τους μου τελείωσαν, και βαριόμουν να κατέβω στο μαγαζί μόνο και μόνο για αυτά, και  το να χρησιμοποιώ σουρωτήρι είναι βρώμικη και μπελαλίδικη δουλειά.


Στο ντουλάπι μου μέσα προχθές ανακάλυψα κάτι φίλτρα καφέ, τα οποία είχα πάρει για την καφετιέρα που πια δεν χρησιμοποιώ, και ήταν και λάθος μέγεθος, οπότε καθόταν άχρηστα εκεί. Αυτό που έκανα, ήταν να κόψω τα φίλτρα του καφέ στα τρία. Σε άνισα μεταξύ τους μεγέθη- σκέφτηκα ότι δεν ήταν ανάγκη να είναι ίσα μεταξύ τους, ούτε συμμετρικά.
Έραψα τις πλευρές που ήταν ελεύθερες, εκτός από μία. Γέμισα τα σακουλάκια με τσάι που είχα χύμα, και μετά έραψα και την τελευταία πλευρά, βάζοντας και ένα κομμάτι σπάγκου. Και μετά, είπα να τα προσωποποιήσω λιγάκι, και έκοψα καρτελάκια από ένα προσκλητήριο γάμου που είχα. Έκανα τρύπες με ένα διακορευτή μικρό που έχω σε σχήμα χιονονιφάδας, και έγραψα επάνω το είδος του τσαγιού, για να το θυμάμαι.
Μετά από αυτό, μου ήρθε και μια άλλη ιδέα, για να χρησιμοποιήσω το τσάι του βουνού που είχα, και το οποίο μου έλειψε πολύ μετά από όλα αυτά τα κινέζικα και τα ιαπωνικά. Η φιλενάδα μου η Ζηνοβία τις προάλλες με κέρασε ένα τσαγάκι πολύ  νόστιμο, και είπα να το αναπαράξω: Πήρα ένα ψαλίδι, και έκοψα μερικά κλαράκια τσάι του βουνού σε μικρά κομματάκια. Κοπάνισα στο γουδί ξυλαράκια κανέλας, μοσχοκάρυδο, γαρύφαλλο και μερικούς κόκκους πιπέρι, και γέμισα σακουλάκια με το τσάι και με αυτό το αρωματικό μίγμα. Θα μπορούσα να ανακατέψω μέσα και φλαμούρι ή τήλιο, αλλά δεν είχα...
Και, για να ολοκληρώσω την υπερβολή, σκέφτηκα τί καλά που θα ήτανε, αν σε κάθε καρτελάκι έγραφα και κανένα μήνυμα. Έκοψα καρδούλες (ξέρω, ξέρω, tacky) από χαρτόνι συσκευασίας,  και έγραψα διάφορα μηνύματα.



Δεν θα ήταν ωραία, αν πήγαινες σε ένα καφέ, να σου έφερναν τα σακουλάκια του τσαγιού για να διαλέξεις την τύχη σου; Κάτι σαν τα fortune cookies...



*Polaroid frames και τσαγιέρες από το Pugly Pixel, lace brushes από τη Nadine Pau.

8 σχόλια:

  1. Ένα μόνον έχω να πώ.... Γράφουμε ιστορία... έτσι απλά.... χεχεχε.... The Model...:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ε, αφού ξέρεις: ψιλονεραϊδένιο. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. χαχαχαα! έτσι είναι, με το λίγο αλατάκι να νοστιμίζει το φαγητάκι μας, όχι να το κάνουμε ΛΥΣΣΑ αλμυρό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θέλει πολληηηηή προσοχή στη δοσολογία. Και κυρίως στη ζάχαρη, όχι στο αλάτι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν έχω λόγια για την προκοπή σου και την δημιουργικότητά σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σιγά την προκοπή, μωρέ... Ξέρεις τί λενε: Πολυτεχνίτης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!