19.9.11

La boîte aux bonbons

Κυριακή απόγευμα, και τα μαγαζιά κλειστά. Έχω εδώ και πόσο καιρό, που λέω θα πάω στη φιλενάδα μου, την Ελένη. Η Ελένη, λοιπόν, έχει ένα κοριτσάκι μερικών μηνών, και ένα αγοράκι γύρω στα δυόμιση έτη. Την προηγούμενη φορά που πήγα, υποσχέθηκα στο παιδί γλειφιτζούρια και αυτοκινητάκι (τί ολιγαρκές παιδί!). Όμως, ως άνθρωπος της τελευταίας στιγμής και της πλήρους ανοργανωσιάς, δεν πήγα μεσοβδόμαδα στην αγορά να πάρω το αυτοκινητάκι που ήθελε, και, ως γνωστόν, σε παιδί δεν τάζεις χωρίς να είσαι συνεπής στις υποσχέσεις σου... Έτσι, λοιπόν, βρέθηκα στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, να αγοράζω καραμέλες και γλειφιτζούρια. Ευτυχώς, και στο ψιλικατζίδικο, αντί για αυτοκινητάκι, είχε ένα αεροπλανάκι (ακόμα καλύτερο μεταφορικό μέσο, λέω εγώ) με το Μίκυ οδηγό. Πήγα και στο ζαχαροπλαστείο, για να πάρω ένα γλυκάκι για την επίσκεψη (επίσκεψη σαν παλιά, με το γλυκό στο χέρι)-πήρα και για μένα ένα μικρό (τόσο δα).

Μου ήρθε κάπως, να παρουσιάσω τα γλυκάκια του παιδιού έτσι, σκέτα. Πάνω που το σκεφτόμουν και κατέβαζα το μαύρο δάσος μου (τη black forest, ντε!), κοιτούσα το κουτάκι που ήταν μέσα το δικό μου γλυκό και...Ιδέα!
Κατέβασα από το ράφι με τις προμήθειές μου (όχι τα βουτύρατα και τις ζάχαρες, τις άλλες προμήθειες, των χειροτεχνιών-πινέλα, μπογιές, χαρτιά περιτυλίγματος, κόλλες, τέτοια) αυτά:

και, με αυτό:


μετά από πέντε λεπτά (κυριολεκτικά, γιατί βιαζόμουν κιόλας) είχα έτοιμο το δωράκι μου:

Τα-ντα! (Τα άλλα γλειφιτζούρια και οι καραμέλες είναι από κάτω, δε φαίνονται). Τέλειο δώρο για παιδάκι! (Ε, καλά, εγώ μπορεί να το χάρηκα λίγο παραπάνω...) ♥

2 σχόλια:

  1. Με λίγο μεράκι τελικά, πόσο πολύ μπορείς να ομορφύνεις αυτή την άχαρη ζωή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!