29.9.11

Φιρί-φιρί


Πήρα φιρίκια. Σιγά το νέο, θα μου πεις. Κι όμως. Τα φιρίκια, αυτά τα μικρούτσικα μηλαράκια (δες στη φωτογραφία τη διαφορά με τα μήλα), είναι πλέον σχεδόν σπάνιο είδος. Καλά, όχι και υπο εξαφάνιση τύπου, αλλά, να, δεν καλλιεργούνται πια και τόσο συχνά, ευδοκιμούν σε λίγες περιοχές, και βγαίνουν, νομίζω, σε συγκεκριμένη εποχή, λίγους μήνες το χρόνο. Σχεδόν συλλεκτικά, δηλαδή.

Σ' αυτό το σημείο, πρέπει να εκμυστηρευτώ πως έχω ένα θεματάκι: μην το πεις σε κανέναν, αλλά υποψιάζομαι ότι με βαραίνει το σύνδρομο το μυρμηγκιού (αυτού, από το παραμύθι με τον τζίτζικα). Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται η μανία μου με την κομποστοποίηση και τα βαζάκια. Μη δω φρούτα μαζεμένα: πρέπει να τα διατηρήσω, για να έχω την εποχή που δεν υπάρχουν φρέσκα. Παθαίνω κάτι με τα γλυκά του κουταλιού, τις μαρμελάδες, τις κομπόστες, τις σάλτσες ντομάτας... Έχω ένα ντουλάπι γεμάτο ασφυκτικά με βαζάκια γεμάτα, αλλά και άδεια, από τα διάφορα φαγώσιμα, που περιμένουν υπομονετικά να γεμίσουν. Τα οποία δεν μου πάει καρδιά να πετάξω. Τέλος πάντων. Ας είναι.
Τα φιρίκια τα έφτιαξα γλυκό του κουταλιού, τελικά. Με την κλασική συνταγή, ένα κιλό φρούτα, ένα κιλό ζάχαρη. Κοτσάρισα και αμύγδαλα καβουρντισμένα, να γίνουν πιο μερακλίδικα.
Θά 'χω για το χειμώνα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!